एस्तेर 7

7 ¹तेव्हा राजा व हामान एस्तेर राणीसोबत भोजनपान करण्यास आले. ²दुसऱ्या दिवशी द्राक्षारस घेत असताना राजाने पुन्हा विचारले, “एस्तेर राणी, तुझी विनंती काय आहे? ती मंजूर आहे. तुझी मागणी काय? अर्ध्या राज्यापर्यंत असली तरी—ती पूर्ण होईल.”

³एस्तेर राणीने उत्तर दिले, “महाराज, जर मी आपल्या दृष्टीत कृपा मिळवली असेल, आणि जर महाराजांना बरे वाटत असेल, तर माझ्या विनंतीप्रमाणे मला माझे प्राण द्या, आणि माझ्या मागणीप्रमाणे माझे लोक वाचवा. ⁴कारण आम्हांला, म्हणजे मला व माझ्या लोकांना, नाश करण्यासाठी, ठार मारण्यासाठी व समूळ नष्ट करण्यासाठी विकण्यात आले आहे. जर आम्हांला केवळ दासदासी म्हणून विकले असते, तर मी गप्प राहिले असते; कारण असली अडचण महाराजांना त्रास देण्याइतकी मोठी नसती.”

⁵तेव्हा अहश्वेरोश राजाने एस्तेर राणीला विचारले, “असे करण्याचे धाडस करणारा तो कोण आहे, आणि तो कोठे आहे?”

⁶एस्तेर म्हणाली, “हा दुष्ट हामानच आमचा विरोधक व शत्रू आहे!” तेव्हा राजा व राणीसमोर हामान भयभीत झाला.

⁷राजा रागाने द्राक्षारस सोडून उठला आणि राजवाड्याच्या बागेत गेला; तर हामान मात्र एस्तेर राणीकडे आपल्या प्राणांची भीक मागत राहिला, कारण राजाने आपला नाश करायचे ठरवले आहे हे त्याने ओळखले. ⁸राजा राजवाड्याच्या बागेतून भोजनगृहात परत आला. एस्तेर जेथे होती त्या आसनावर हामान कोसळला होता. राजा म्हणाला, “मी येथे असतानाच हा राणीवरही हात टाकणार काय?” हे शब्द राजाच्या तोंडून निघताच सेवकांनी हामानाचा चेहरा झाकला. ^a a v8 दोषी ठरलेल्या माणसाचा चेहरा झाकणे ही प्राचीन काळातील खूण होती की त्याचे भवितव्य निश्चित झाले आहे—तो मेल्यातच जमा होता.

⁹तेव्हा राजाच्या खोजांपैकी एक हर्बोना म्हणाला, “ज्या मर्दखयाने महाराजांच्या भल्यासाठी शब्द बोलला, त्याच्यासाठी हामानाने तयार केलेला पंच्याहत्तर फूट उंच फाशीचा खांब हामानाच्या घरी उभा आहे.” राजा म्हणाला, “त्यालाच त्यावर टांगा.”

¹⁰तेव्हा हामानाने मर्दखयासाठी तयार केलेल्या त्याच फाशीच्या खांबावर त्यांनी हामानाला टांगले, आणि राजाचा क्रोध शमला.