यहेज्केल 2

2 ¹तो मला म्हणाला, “हे मानवपुत्रा, आपल्या पायांवर उभा राहा, म्हणजे मी तुझ्याशी बोलेन.” ^a a v1 येथे ‘मानवपुत्र’ याचा अर्थ केवळ ‘मर्त्य मनुष्य’ असा आहे — जिवंत देवासमोर उभ्या असलेल्या दुर्बल मानवाचे तो निदर्शक आहे, आणि येशू पुढे स्वतःसाठी जो राजकीय किताब स्वीकारतो तो हा नव्हे.

²आमचा पिता बोलत असताना आमच्या पित्याचा आत्मा माझ्यात शिरला, त्याने मला माझ्या पायांवर उभे केले, आणि तो माझ्याशी बोलत असल्याचे मी ऐकले.

³तो मला म्हणाला, “हे मानवपुत्रा, मी तुला इस्राएलाच्या लोकांकडे पाठवत आहे, माझ्याविरुद्ध बंड केलेल्या बंडखोर राष्ट्रांकडे. त्यांनी व त्यांच्या पूर्वजांनी आजपर्यंत माझ्याविरुद्ध पाप केले आहे. ⁴ते हट्टी चेहऱ्याचे व कठीण हृदयाचे आहेत. मी तुला त्यांच्याकडे पाठवत आहे, आणि तू त्यांना सांगशील, ‘सार्वभौम पिता असे म्हणतो.’ ⁵ते ऐकोत वा नाकारोत — कारण ते बंडखोर घराणे आहे — त्यांना कळेल की त्यांच्यामध्ये एक संदेष्टा होऊन गेला आहे. ⁶आणि हे मानवपुत्रा, तू त्यांना किंवा त्यांच्या शब्दांना भिऊ नकोस, जरी काटेझुडपे व काटे तुझ्याबरोबर असले आणि तू विंचवांमध्ये राहत असलास तरी. त्यांच्या शब्दांना भिऊ नकोस किंवा त्यांच्या चेहऱ्यांना पाहून घाबरू नकोस, कारण ते बंडखोर घराणे आहे. ⁷ते ऐकोत वा नाकारोत, तू त्यांना माझे शब्द सांगितलेच पाहिजेत, कारण ते बंडखोर आहेत. ⁸पण हे मानवपुत्रा, मी तुझ्याशी जे बोलतो ते ऐक. त्या बंडखोर घराण्यासारखे बंड करू नकोस. तुझे तोंड उघड आणि मी तुला जे देतो ते खा.”

⁹मी पाहिले, तो एक हात माझ्याकडे पुढे केला जात होता, आणि त्यात एका पुस्तकाची गुंडाळी होती. ¹⁰त्याने ती माझ्यासमोर उलगडली; तिच्या पुढल्या व मागल्या बाजूंवर विलाप, शोक व हाय हे लिहिलेले होते.