उत्पत्ति 50

50 ¹योसेफ आपल्या पित्याच्या मुखावर पडला आणि त्याच्यावर रडला व त्याचे चुंबन घेतले. ²मग योसेफाने आपल्या सेवेतील वैद्यांना आज्ञा केली की त्यांनी त्याच्या पित्याच्या शरीरात सुगंधी द्रव्ये भरून ते जतन करावे. तेव्हा वैद्यांनी इस्राएलाचे शरीर तसे जतन केले. ³यासाठी चाळीस दिवस लागले, कारण शरीर जतन करण्यास एवढाच काळ लागतो; आणि मिसरी लोकांनी त्याच्यासाठी सत्तर दिवस शोक केला.

⁴त्याच्या शोकाचे दिवस संपल्यावर योसेफ फारोच्या घराण्यातील लोकांशी बोलला: “जर तुमच्या दृष्टीने मी कृपापात्र झालो असेन, तर कृपया फारोला असे सांगा: ⁵‘माझ्या पित्याने मला शपथ घ्यायला लावली होती, तो म्हणाला, “पाहा, मी मरणार आहे; कनान देशात मी आपल्यासाठी खोदून ठेवलेल्या कबरेत माझे दफन कर.” तर आता कृपया मला जाऊ द्या, म्हणजे मी माझ्या पित्याचे दफन करून परत येईन.’”

⁶तेव्हा फारो म्हणाला, “जा, आणि जशी तुझ्या पित्याने तुला शपथ घ्यायला लावली तसे त्याचे दफन कर.”

⁷मग योसेफ आपल्या पित्याचे दफन करण्यास वर गेला; आणि त्याच्याबरोबर फारोचे सर्व सेवक, त्याच्या घराण्यातील वडीलजन, व मिसर देशातील सर्व वडीलजन गेले, ⁸आणि योसेफाचे सर्व घराणे, त्याचे भाऊ व त्याच्या पित्याचे घराणे गेले. फक्त त्यांची मुलेबाळे, कळप व गुरेढोरे गोशेन प्रदेशात राहिली. ⁹रथ व स्वारही त्याच्याबरोबर वर गेले. तो फार मोठा समुदाय होता. ¹⁰यार्देनेच्या पलीकडे असलेल्या आटादाच्या खळ्यापाशी ते आले, आणि तेथे त्यांनी मोठ्या व अतिशय जड आवाजात शोक केला; योसेफाने आपल्या पित्यासाठी सात दिवस शोक पाळला. ¹¹जेव्हा त्या देशातील रहिवासी कनानी लोकांनी आटादाच्या खळ्यापाशी होणारा शोक पाहिला, तेव्हा ते म्हणाले, “हा मिसरी लोकांचा फार कडवा शोक आहे.” म्हणून त्या ठिकाणाचे नाव आबेल-मिस्राईम पडले; ते यार्देनेच्या पलीकडे आहे. ^a a v11 आबेल-मिस्राईम म्हणजे “मिसराचा शोक” — तेथे पाहिलेल्या मोठ्या विलापावरून कनानी लोकांनी त्या ठिकाणाला हे नाव दिले. ¹²याकोबाच्या मुलांनी त्याने आज्ञा केल्याप्रमाणे त्याच्यासाठी केले. ¹³त्याच्या मुलांनी त्याला कनान देशात नेले आणि मम्रेसमोर असलेल्या मकपेला शेतातील गुहेत त्याचे दफन केले; ती गुहा अब्राहामाने कबरस्तानासाठी एफ्रोन हित्तीकडून विकत घेतली होती. ¹⁴आपल्या पित्याचे दफन केल्यावर योसेफ आपले भाऊ व आपल्या पित्याचे दफन करण्यास त्याच्याबरोबर गेलेल्या सर्वांसह मिसरात परत आला.

भावांची जुनी भीती

¹⁵आपला पिता मरण पावला आहे हे पाहून योसेफाचे भाऊ म्हणाले, “कदाचित योसेफ आपला द्वेष करील आणि आपण त्याचे जे वाईट केले त्याचा तो आपल्याला बदला घेईल.” ¹⁶म्हणून त्यांनी योसेफाला असा निरोप पाठवला, “तुझ्या पित्याने मरण्यापूर्वी अशी आज्ञा दिली होती: ¹⁷‘योसेफाला असे सांगा: “कृपया तुझ्या भावांचा अपराध व त्यांचे पाप क्षमा कर — त्यांनी तुझे वाईट केले.”’ तर आता तुझ्या पित्याच्या देवाच्या सेवकांचा अपराध कृपया क्षमा कर.” जेव्हा ते त्याच्याशी असे बोलले तेव्हा योसेफ रडला. ¹⁸त्याचे भाऊही आले आणि त्याच्यापुढे पडून म्हणाले, “पाहा, आम्ही तुझे दास आहोत.” ¹⁹पण योसेफ त्यांना म्हणाला, “भिऊ नका, कारण मी काय आमच्या पित्याच्या जागी आहे का? ²⁰तुम्ही माझ्याविरुद्ध वाईट योजले, पण आमच्या पित्याने ते चांगल्यासाठी योजले, म्हणजे आज घडत आहे तसे पुष्कळ लोकांचे प्राण वाचावेत. ²¹तर आता भिऊ नका; मी तुमचे व तुमच्या मुलांबाळांचे पालनपोषण करीन.” असे बोलून त्याने त्यांच्या मनांना धीर देऊन त्यांचे सांत्वन केले.

योसेफाची शेवटची वर्षे

²²अशा रीतीने योसेफ व त्याच्या पित्याचे घराणे मिसरात राहिले. आणि योसेफ एकशे दहा वर्षे जगला. ²³योसेफाने एफ्राईमाची मुले तिसऱ्या पिढीपर्यंत पाहिली; मनश्शेचा मुलगा माखीर याचीही मुले योसेफाच्या गुडघ्यांवर जन्मली. ^b b v23 नवजात बालकाला कुलपित्याच्या गुडघ्यांवर ठेवणे ही दत्तक घेण्याची व आपलेपणाची प्राचीन कृती होती — योसेफ या मुलांना औपचारिकपणे आपली म्हणून स्वीकारत होता. ²⁴योसेफ आपल्या भावांना म्हणाला, “मी मरणार आहे, पण आमचा पिता निश्चयाने तुमच्या मदतीला येईल आणि तुम्हांला या देशातून बाहेर काढून, अब्राहाम, इसहाक व याकोब यांना शपथपूर्वक वचन दिलेल्या देशात नेईल.” ^c c v24 योसेफाचे मरणसमयीचे शब्द निर्गमनाकडे पाहतात — आमचा पिता आपल्या मुलांना गुलामगिरीत सोडत नाही; तो त्यांना घरी आणण्यास येतो. ²⁵मग योसेफाने इस्राएलाच्या मुलांना शपथ घ्यायला लावली: “आमचा पिता निश्चयाने तुमच्या मदतीला येईल; तेव्हा तुम्ही माझी हाडे येथून वर घेऊन जा.” ²⁶योसेफ एकशे दहा वर्षांचा होऊन मरण पावला. त्यांनी त्याच्या शरीरात सुगंधी द्रव्ये भरून ते जतन केले आणि मिसरात एका शवपेटीत ठेवले.