ईयोब 14

14 ¹"स्त्रीपासून जन्मलेला माणूस अल्पायुषी आणि कष्टांनी भरलेला असतो. ²तो फुलासारखा उगवतो आणि कोमेजून जातो; तो छायेसारखा पळून जातो आणि टिकत नाही. ³अशा माणसावर तू आपली दृष्टी लावतोस का? आणि मला तुझ्याबरोबर न्यायासनासमोर आणतोस का? ⁴अशुद्धातून शुद्ध कोण काढू शकेल? कोणीही नाही. ⁵त्याचे दिवस ठरलेले असल्यामुळे, त्याच्या महिन्यांची संख्या तुझ्यापाशी आहे, आणि तू अशा सीमा आखल्या आहेस की ज्या तो ओलांडू शकत नाही, ⁶तर त्याच्यापासून आपली दृष्टी काढून घे, म्हणजे मजुरासारखा तो आपला दिवस पूर्ण करेपर्यंत त्याला विसावा मिळेल.

⁷"कारण झाडाला आशा असते: जर ते तोडले, तरी ते पुन्हा फुटते, आणि त्याचे कोंब खुंटत नाहीत. ⁸जरी त्याचे मूळ जमिनीत जुने होते आणि त्याचा बुंधा मातीत मरतो, ⁹तरी पाण्याच्या वासाने त्याला अंकुर फुटतात आणि नव्या रोपासारख्या फांद्या येतात. ¹⁰पण माणूस मरतो आणि पडून राहतो; माणूस शेवटचा श्वास घेतो, आणि तो कोठे असतो? ¹¹जसे तळ्यातील पाणी नाहीसे होते, आणि नदी आटून कोरडी पडते, ¹²तसाच माणूस झोपतो आणि उठत नाही; आकाश नाहीसे होईपर्यंत तो जागा होणार नाही किंवा आपल्या झोपेतून उठवला जाणार नाही.

¹³"जर तू मला कबरेत लपवशील, तुझा क्रोध निवळेपर्यंत मला दडवून ठेवशील, माझ्यासाठी ठरलेली वेळ नेमशील, आणि माझी आठवण ठेवशील तर किती बरे! ¹⁴माणूस मेला तर तो पुन्हा जगेल का? माझ्या कष्टमय सेवेच्या सर्व दिवसांत मी वाट पाहीन, माझा नवा जन्म येईपर्यंत. ¹⁵तू हाक मारशील, आणि मी तुला उत्तर देईन; तुझ्या हातांच्या कामाची तुला ओढ लागेल. ¹⁶कारण तेव्हा तू माझी पावले मोजशील; पण माझ्या पापावर तू पहारा ठेवणार नाहीस. ¹⁷माझा अपराध थैलीत बंद करून शिक्का मारला जाईल, आणि तू माझे पाप झाकून टाकशील.

¹⁸"पण जसा पर्वत कोसळतो आणि ढासळून जातो, आणि खडक आपल्या जागेवरून हलवला जातो, ¹⁹जसे पाणी दगडांना झिजवते आणि त्याचे लोंढे भूमीची माती वाहून नेतात, तसा तू माणसाच्या आशेचा नाश करतोस. ²⁰तू त्याला कायमचा पराभूत करतोस, आणि तो निघून जातो; तू त्याचा चेहरा विद्रूप करतोस आणि त्याला दूर पाठवतोस. ²¹त्याच्या मुलांना मान मिळतो, पण त्याला ते कळत नाही; ते खाली आणले जातात, पण त्याच्या ते लक्षात येत नाही. ²²त्याला फक्त आपल्याच शरीराची वेदना जाणवते, आणि तो फक्त स्वतःसाठीच शोक करतो."