ईयोब 29

29 ¹ईयोब पुन्हा बोलू लागला आणि म्हणाला: ²"अहो, गेल्या महिन्यांत होतो तसा मी असतो तर किती बरे झाले असते, ज्या दिवसांत देव माझे रक्षण करीत असे, ³जेव्हा त्याचा दिवा माझ्या मस्तकावर प्रकाशत असे, आणि त्याच्या उजेडाने मी अंधारातून चालत असे; ⁴माझ्या ऐन भरभराटीच्या दिवसांत मी जसा होतो, जेव्हा देवाची घनिष्ठ मैत्री माझ्या तंबूवर वसत होती, ^a a v4 जी जवळीक ईयोबाने एकेकाळी अनुभवली होती, तिच्यासाठी तो तळमळतो — देवाची घनिष्ठ मैत्री त्याच्या घरावर होती. ज्या देवाची त्याला उणीव भासते, तोच पिता आहे, ज्याचे हृदय त्याला कधीच सोडून गेले नाही, हे त्याला अजून ठाऊक नाही; हे पुस्तक संपण्याआधी तो स्वतःच्या डोळ्यांनी हे पाहील. ⁵जेव्हा सर्वसमर्थ अजून माझ्याबरोबर होता, जेव्हा माझी मुले माझ्याभोवती होती; ⁶जेव्हा माझी पावले दुधाच्या दह्यात न्हाऊन निघत, आणि खडक माझ्यासाठी तेलाचे झरे ओतत असे. ⁷जेव्हा मी नगराच्या वेशीकडे बाहेर जात असे आणि चौकात माझे आसन घेत असे, ⁸तेव्हा तरुण मला पाहून बाजूला होत, आणि वृद्ध उठून उभे राहत; ⁹अधिपती आपले बोलणे थांबवत आणि आपल्या तोंडावर हात ठेवत; ¹⁰प्रतिष्ठितांचा आवाज शांत होई, आणि त्यांच्या जिभा टाळ्याला चिकटत. ¹¹जेव्हा कान ऐके, तेव्हा तो मला धन्य म्हणे, आणि जेव्हा डोळा पाही, तेव्हा तो माझ्याविषयी साक्ष देई, ¹²कारण मी आरोळी मारणाऱ्या दीनाला सोडवीत असे, आणि ज्याला कोणी मदतनीस नव्हता अशा अनाथालाही. ¹³जो मरणाच्या दारी होता त्याचा आशीर्वाद माझ्यावर आला, आणि मी विधवेचे हृदय आनंदाने गाणे गावयास लावले. ¹⁴मी नीतिमत्ता परिधान केली, आणि तिने मला परिधान केले; माझा न्याय वस्त्रासारखा व पगडीसारखा होता. ¹⁵मी आंधळ्यांचे डोळे आणि लंगड्यांचे पाय होतो. ¹⁶मी गरजवंतांचा पिता होतो, आणि ज्याला मी ओळखत नव्हतो त्याचाही खटला मी शोधून काढीत असे. ¹⁷मी दुष्टांचे दात मोडले आणि त्यांच्या दाढांतून सावज हिसकावून घेतले. ¹⁸म्हणून मी विचार केला, 'मी माझ्याच घरट्यात मरेन, आणि वाळूसारखे माझे दिवस असंख्य करीन.' ¹⁹माझी मुळे पाण्यापर्यंत पसरली होती, आणि रात्रभर दहिवर माझ्या फांद्यांवर पडत असे. ²⁰माझे वैभव माझ्यामध्ये टवटवीत राहिले, आणि माझ्या हातातील धनुष्य सदा नवे राहिले. ²¹लोक माझे बोलणे ऐकत आणि वाट पाहत; ते माझ्या सल्ल्यासाठी शांत राहत. ²²मी बोलल्यावर ते आणखी काही बोलत नसत; माझी वचने त्यांच्यावर हळुवारपणे पडत. ²³पावसाची जशी वाट पाहावी तशी ते माझी वाट पाहत, आणि वळवाच्या सरींसाठी जसे तसे त्यांनी आपली तोंडे उघडली. ²⁴मी त्यांच्याकडे पाहून हसलो, तेव्हा त्यांना ते खरे वाटेना, आणि माझ्या मुखाच्या प्रकाशाला ते घट्ट धरून राहत. ²⁵मी त्यांचा मार्ग निवडीत असे आणि त्यांचा प्रमुख म्हणून बसत असे; आपल्या सैन्यात राजा असावा तसा मी राहिलो, शोक करणाऱ्यांचे सांत्वन करणाऱ्यासारखा."