ईयोब 39

39 ¹“डोंगरातील रानबकऱ्या केव्हा वेत होतात हे तुला माहीत आहे का? हरिणी प्रसूत होतात तेव्हा तू त्यांच्यावर लक्ष ठेवतोस का? ²त्या आपली पिल्ले किती महिने पोटात वागवतात हे तू मोजू शकतोस का? त्या केव्हा प्रसूत होतात ती वेळ तुला माहीत आहे का? ³त्या खाली बसतात आणि प्रसूत होतात; त्यांच्या प्रसूतिवेदना संपून जातात. ⁴त्यांची पिल्ले मोकळ्या रानात बलवान होतात; ती निघून जातात आणि परत येत नाहीत.

⁵“रानगाढवाला कोणी मोकळे केले? चपळ गाढवाचे बंध कोणी सोडले, ⁶ज्याला मी अरण्य घरासाठी दिले आणि क्षारभूमी राहण्याच्या जागेसाठी दिली? ⁷तो नगराच्या गोंगाटाला तुच्छ मानतो आणि हाकारणाऱ्याची आरोळी कधी ऐकत नाही. ⁸तो आपल्या कुरणासाठी डोंगरभर फिरतो, प्रत्येक हिरव्या गोष्टीचा शोध घेतो.

⁹“रानबैल तुझी सेवा करायला तयार होईल का? तो तुझ्या गव्हाणीजवळ रात्र घालवील का? ¹⁰तू रानबैलाला दोरांनी सरीला बांधू शकतोस का? तो तुझ्यामागून खोरी नांगरील का? ¹¹त्याचे बल फार आहे म्हणून तू त्याच्यावर भरवसा ठेवशील का? तू आपले कष्ट त्याच्यावर सोपवशील का? ¹²तो तुझे धान्य परत आणील आणि ते तुझ्या खळ्यावर गोळा करील, असा तू त्याच्यावर विश्वास ठेवशील का?

¹³“शहामृगाचे पंख आनंदाने फडफडतात, पण ते करकोच्याची पिसे व पंख आहेत का? ¹⁴ती आपली अंडी जमिनीवर सोडते आणि ती धुळीत उबदार होऊ देते, ¹⁵हे विसरून की एखादा पाय ती चिरडून टाकील, किंवा एखादे रानपशू ती तुडवील. ¹⁶ती आपल्या पिल्लांना कठोरपणे वागवते, जणू ती तिची नसावीत; आपले श्रम व्यर्थ गेले याची तिला भीती नसते, ¹⁷कारण मी तिला ज्ञान विसरायला लावले आणि तिला समजबुद्धीत वाटा दिला नाही. ¹⁸तरी जेव्हा ती धावत सुटते, तेव्हा ती घोड्याला व त्याच्या स्वाराला हसते.

¹⁹“घोड्याला त्याचे सामर्थ्य तू देतोस का? त्याच्या मानेवर फडफडणारी आयाळ तू घालतोस का? ²⁰तू त्याला टोळाप्रमाणे उडी मारायला लावतोस का? त्याचे गर्वाने फुरफुरणे भीती निर्माण करते. ²¹तो खोऱ्यात टाप आपटतो आणि आपल्या बळाने आनंदित होतो; तो लढाईत झेपावतो. ²²तो भीतीला हसतो आणि घाबरत नाही; तो तलवारीपुढून माघार घेत नाही. ²³त्याच्यावर भाता खडखडतो, चमकणारा भाला व बरची. ²⁴उग्र, प्रक्षुब्ध आवेशाने तो जमीन गिळून टाकतो; रणशिंग वाजते तेव्हा तो स्थिर उभा राहू शकत नाही. ²⁵रणशिंगाच्या ललकारीवर तो म्हणतो, ‘अहाहा!’ तो दुरूनच लढाईचा वास घेतो, सेनापतींची गर्जना व रणगर्जना ऐकतो.

²⁶“तुझ्या समजबुद्धीने ससाणा उंच उडतो आणि दक्षिणेकडे आपले पंख पसरतो का? ²⁷तुझ्या आज्ञेने गरुड उंच भरारी घेतो आणि उंचावर आपले घरटे बांधतो का? ²⁸तो कड्यावर राहतो आणि तेथेच आपले घर करतो, खडकाळ शिखरावर, आपल्या दुर्गावर. ²⁹तेथून तो आपले भक्ष्य शोधतो; त्याचे डोळे ते दुरूनच हेरतात. ³⁰त्याची पिल्ले रक्त पितात, आणि जेथे वधलेले असतात, तेथे तो असतो.”