योहान 19

19 ¹मग पिलाताने येशूला घेऊन त्याला फटके मारवले. ²शिपायांनी काट्यांचा मुकुट विणून त्याच्या डोक्यावर ठेवला आणि त्याला जांभळा झगा घातला. ³ते पुन्हा पुन्हा त्याच्याजवळ येऊन म्हणत, “यहुद्यांच्या राजा, तुझा जयजयकार असो!” आणि त्याच्या तोंडावर मारत.

⁴पिलात पुन्हा बाहेर येऊन त्यांना म्हणाला, “पाहा, मी त्याला तुमच्यापुढे बाहेर आणतो, म्हणजे मला त्याच्यात काही दोष सापडत नाही हे तुम्हांला कळावे.” ⁵मग येशू काट्यांचा मुकुट व जांभळा झगा घालून बाहेर आला. पिलात त्यांना म्हणाला, “हा पाहा तो माणूस!”

⁶मुख्य याजक व पहारेकरी त्याला पाहताच ओरडून म्हणाले, “त्याला वधस्तंभावर खिळा! त्याला वधस्तंभावर खिळा!” पिलात त्यांना म्हणाला, “तुम्हीच त्याला घेऊन जा आणि वधस्तंभावर खिळा, कारण मला त्याच्यात काही दोष सापडत नाही.”

⁷यहुद्यांनी त्याला उत्तर दिले, “आमच्याजवळ एक नियमशास्त्र आहे; त्या नियमशास्त्राप्रमाणे त्याने मरावे, कारण त्याने स्वतःला देवाचा पुत्र बनवले.”

⁸पिलाताने हे ऐकले तेव्हा तो आणखीच घाबरला. ⁹तो पुन्हा आपल्या कचेरीत गेला आणि येशूला विचारले, “तू कोठला आहेस?” पण येशूने त्याला काहीच उत्तर दिले नाही. ¹⁰तेव्हा पिलात त्याला म्हणाला, “तू माझ्याशी बोलत नाहीस काय? तुला सोडून देण्याचा अधिकार मला आहे आणि तुला वधस्तंभावर खिळण्याचा अधिकारही मला आहे, हे तुला ठाऊक नाही काय?”

¹¹येशूने त्याला उत्तर दिले, “तुला वरून दिलेले नसते, तर माझ्यावर तुला काहीच अधिकार नसता. म्हणूनच ज्याने मला तुझ्या स्वाधीन केले, त्याचे पाप अधिक मोठे आहे.”

¹²तेव्हापासून पिलात त्याला सोडून देण्याचा प्रयत्न करू लागला, पण यहुदी ओरडून म्हणाले, “जर तू ह्याला सोडून दिलेस, तर तू कैसराचा मित्र नाहीस. जो कोणी स्वतःला राजा बनवतो तो कैसराचा विरोध करतो.”

¹³हे शब्द ऐकून पिलाताने येशूला बाहेर आणले आणि ‘फरसबंदी’ म्हटलेल्या ठिकाणी—अरामी भाषेत गब्बाथा—न्यायासनावर बसला. ¹⁴तो वल्हांडणाच्या तयारीचा दिवस होता, सुमारे दुपार. त्याने यहुद्यांना म्हटले, “हा पाहा तुमचा राजा!”

¹⁵ते ओरडले, “त्याला घेऊन जा! त्याला घेऊन जा! त्याला वधस्तंभावर खिळा!” पिलाताने त्यांना विचारले, “तुमच्या राजाला मी वधस्तंभावर खिळू काय?” मुख्य याजकांनी उत्तर दिले, “कैसराशिवाय आम्हांला दुसरा राजा नाही.”

स्वाधीन केले

¹⁶मग त्याने त्याला वधस्तंभावर खिळण्यासाठी त्यांच्या स्वाधीन केले. तेव्हा त्यांनी येशूला घेतले, ¹⁷आणि स्वतःचा वधस्तंभ वाहत तो ‘कवटीचे ठिकाण’ म्हटलेल्या—अरामी भाषेत गुलगुथा—ठिकाणी बाहेर गेला. ¹⁸तेथे त्यांनी त्याला व त्याच्याबरोबर आणखी दोघांना वधस्तंभावर खिळले, एकेकाला एकेका बाजूस आणि येशूला मध्ये. ¹⁹पिलाताने एक पाटीही लिहून वधस्तंभावर लावली: नासरेथचा येशू, यहुद्यांचा राजा. ²⁰पुष्कळ यहुद्यांनी ही पाटी वाचली, कारण येशूला वधस्तंभावर खिळले ते ठिकाण नगराजवळ होते; ती अरामी, लातिनी व ग्रीक भाषेत लिहिलेली होती. ²¹तेव्हा यहुद्यांचे मुख्य याजक पिलाताला म्हणाले, “‘यहुद्यांचा राजा’ असे लिहू नकोस, तर ‘ह्याने म्हटले, मी यहुद्यांचा राजा आहे’ असे लिही.”

²²पिलाताने उत्तर दिले, “जे मी लिहिले ते लिहिले.”

²³येशूला वधस्तंभावर खिळल्यावर शिपायांनी त्याची वस्त्रे घेतली आणि त्यांचे चार वाटे केले, प्रत्येक शिपायाला एक; आणि अंगरखाही घेतला. तो अंगरखा शिवण नसलेला, वरपासून खालपर्यंत एकाच विणीचा होता. ²⁴तेव्हा ते एकमेकांना म्हणाले, “हा फाडू नका, तर तो कोणाला मिळावा म्हणून चिठ्ठ्या टाकू.” हे ह्यासाठी झाले, की शास्त्रलेख पूर्ण व्हावा, जो म्हणतो, “त्यांनी माझी वस्त्रे आपसात वाटून घेतली आणि माझ्या पोशाखावर चिठ्ठ्या टाकल्या.” म्हणून शिपायांनी असे केले.

²⁵येशूच्या वधस्तंभाजवळ त्याची आई, त्याच्या आईची बहीण, क्लोपाची पत्नी मरिया आणि मरिया मग्दालिया उभ्या होत्या.

²⁶येशूने आपली आई व आपला आवडता शिष्य तेथे उभे असलेले पाहून तिला म्हटले, “स्त्रिये, हा पाहा तुझा मुलगा.” ²⁷मग त्याने त्या शिष्याला म्हटले, “ही पाहा तुझी आई.” त्या घटकेपासून त्या शिष्याने तिला आपल्या घरी घेतले.

पूर्ण झाले

²⁸यानंतर, आता सर्व काही पूर्ण झाले आहे हे जाणून, शास्त्रलेख पूर्ण व्हावा म्हणून येशू म्हणाला, “मला तहान लागली आहे.”

²⁹तेथे आंबट द्राक्षारसाने भरलेले एक भांडे ठेवलेले होते; त्यांनी त्यात एक स्पंज बुडवला, तो एका एजोबाच्या काडीवर बसवला आणि त्याच्या तोंडाला लावला.

³⁰येशूने तो आंबट द्राक्षारस घेतला आणि म्हणाला, “पूर्ण झाले.” मग त्याने आपले मस्तक लववले आणि प्राण सोडला.

³¹तो तयारीचा दिवस असल्यामुळे, आणि शरीरे शब्बाथाच्या दिवशी वधस्तंभावर राहू नयेत अशी त्यांची इच्छा होती—कारण तो शब्बाथ एक विशेष दिवस होता—यहुद्यांनी पिलाताला विनंती केली, की त्यांचे पाय मोडावेत आणि शरीरे काढून घ्यावीत. ³²तेव्हा शिपायांनी येऊन पहिल्याचे व त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळलेल्या दुसऱ्याचे पाय मोडले. ³³पण येशूजवळ आल्यावर तो अगोदरच मेला आहे हे पाहून त्यांनी त्याचे पाय मोडले नाहीत. ³⁴तरी एका शिपायाने भाल्याने त्याची कूस भोसकली आणि लगेच रक्त व पाणी बाहेर आले. ^a a v34 योहान आपल्याला सांगत आहे की त्याने हे स्वतः पाहिले, आणि येशू खरोखर मेला होता ह्याचा पुरावा म्हणून तो हे मांडतो. ³⁵ज्याने हे प्रत्यक्ष पाहिले त्याने साक्ष दिली आहे—त्याची साक्ष खरी आहे आणि आपण खरे बोलतो हे त्याला ठाऊक आहे—म्हणजे तुम्हीही विश्वास ठेवावा. ³⁶कारण ह्या गोष्टी ह्यासाठी घडल्या, की शास्त्रलेख पूर्ण व्हावा: “त्याचे एकही हाड मोडले जाणार नाही.” ³⁷आणि पुन्हा दुसरा शास्त्रलेख म्हणतो, “ज्याला त्यांनी भोसकले त्याच्याकडे ते पाहतील.”

योसेफ आणि निकदेम

³⁸यानंतर अरिमथाईकर योसेफ—जो येशूचा शिष्य होता, पण यहुद्यांच्या भयामुळे गुप्तपणे—ह्याने पिलाताला विनंती केली, की त्याने येशूचे शरीर काढून नेण्यास परवानगी द्यावी. पिलाताने संमती दिली, म्हणून तो येऊन त्याने ते काढून नेले. ³⁹जो निकदेम पूर्वी रात्री येशूकडे आला होता, तोही सुमारे पंचाहत्तर पौंड बोळ व अगरू ह्यांचे मिश्रण घेऊन आला. ⁴⁰त्यांनी येशूचे शरीर घेतले आणि यहुद्यांच्या दफनविधीच्या रीतीप्रमाणे ते सुगंधी द्रव्यांसह तागाच्या वस्त्रांत गुंडाळले. ⁴¹ज्या ठिकाणी त्याला वधस्तंभावर खिळले होते तेथे एक बाग होती, आणि त्या बागेत एक नवी कबर होती, जिच्यात अजून कोणाला ठेवले नव्हते. ⁴²तो यहुद्यांचा तयारीचा दिवस असल्यामुळे आणि ती कबर जवळ असल्यामुळे त्यांनी येशूला तेथे ठेवले.