शास्ते 13

13 ¹इस्राएल लोकांनी पुन्हा आमच्या पित्याच्या दृष्टीने वाईट केले, म्हणून त्याने त्यांना चाळीस वर्षे पलिष्ट्यांच्या हाती दिले.

²दान वंशातील सरा येथील मानोहा नावाचा एक मनुष्य होता; त्याची पत्नी वांझ होती व तिला मूल होत नव्हते.

³आमच्या पित्याचा दूत त्या स्त्रीला दिसला आणि तिला म्हणाला, “तू वांझ आहेस, तुला मूल नाही, पण तू गर्भवती होशील व तुला पुत्र होईल. ⁴तर आता जपून राहा; द्राक्षारस किंवा मद्य पिऊ नकोस आणि कोणतीही अशुद्ध वस्तू खाऊ नकोस, ⁵कारण तू गर्भवती होशील व तुला पुत्र होईल. त्याच्या डोक्याला वस्तरा लागणार नाही, कारण तो मुलगा गर्भापासूनच आमच्या पित्याचा नाजीर होईल आणि इस्राएलाला पलिष्ट्यांच्या हातून सोडवण्यास आरंभ करील.”

⁶ती स्त्री जाऊन आपल्या पतीला म्हणाली, “देवाचा एक मनुष्य माझ्याकडे आला; त्याचे रूप आमच्या पित्याच्या दूताच्या रूपासारखे अतिशय भयानक होते. तो कोठून आला हे मी त्याला विचारले नाही, आणि त्याने आपले नावही मला सांगितले नाही. ⁷पण त्याने मला सांगितले, ‘तू गर्भवती होशील व तुला पुत्र होईल. तर आता द्राक्षारस किंवा मद्य पिऊ नकोस आणि कोणतीही अशुद्ध वस्तू खाऊ नकोस, कारण तो मुलगा गर्भापासून त्याच्या मरणाच्या दिवसापर्यंत आमच्या पित्याचा नाजीर होईल.’”

⁸मग मानोहाने आमच्या पित्याजवळ विनवणी केली, “हे माझ्या सार्वभौम पित्या, कृपया तू पाठवलेला देवाचा मनुष्य पुन्हा आमच्याकडे येवो आणि जन्मणाऱ्या मुलासाठी आम्ही काय करावे ते आम्हांला शिकवो.”

⁹आमच्या पित्याने मानोहाची वाणी ऐकली; आमच्या पित्याचा दूत शेतात बसलेल्या त्या स्त्रीकडे पुन्हा आला, पण तिचा पती मानोहा तिच्याजवळ नव्हता. ¹⁰ती स्त्री घाईने धावत जाऊन आपल्या पतीला म्हणाली, “पाहा, त्या दिवशी माझ्याकडे आलेला मनुष्य मला पुन्हा दिसला आहे!”

¹¹मानोहा उठला, आपल्या पत्नीच्या मागोमाग गेला व त्या मनुष्याजवळ आला. त्याने विचारले, “या स्त्रीशी बोललेला मनुष्य तूच आहेस काय?” तो म्हणाला, “मीच आहे.”

¹²मानोहा म्हणाला, “तुझी वचने खरी ठरतील तेव्हा त्या मुलाच्या जीवनाचे व कार्याचे नियम काय असतील?”

¹³आमच्या पित्याचा दूत मानोहाला म्हणाला, “मी तिला जे काही सांगितले त्या सर्वांविषयी तिने जपून राहावे. ¹⁴तिने द्राक्षवेलीचे काहीही खाऊ नये, द्राक्षारस किंवा मद्य पिऊ नये आणि कोणतीही अशुद्ध वस्तू खाऊ नये. मी तिला आज्ञा केलेले सर्व तिने पाळावे.”

¹⁵मानोहा आमच्या पित्याच्या दूताला म्हणाला, “कृपया आम्ही तुला थांबवून घेतो, आणि तुझ्यासाठी एक करडू तयार करतो.”

¹⁶आमच्या पित्याच्या दूताने मानोहाला सांगितले, “तू मला थांबवलेस तरी मी तुझे अन्न खाणार नाही; पण तू होमार्पण तयार करशील तर ते आमच्या पित्याला अर्पण कर.” (तो पाहुणा आमच्या पित्याचा दूत आहे हे मानोहाला ठाऊक नव्हते.)

¹⁷मानोहाने आमच्या पित्याच्या दूताला विचारले, “तुझे नाव काय आहे? म्हणजे तुझी वचने खरी ठरतील तेव्हा आम्ही तुझा सन्मान करू.”

¹⁸आमच्या पित्याचा दूत त्याला म्हणाला, “माझे नाव का विचारतोस? ते समजण्यापलीकडचे आहे.”

¹⁹मग मानोहाने ते करडू व अन्नार्पण घेतले आणि अद्भुत कृत्ये करणाऱ्या आमच्या पित्याला खडकावर अर्पण केले; मानोहा व त्याची पत्नी हे पाहत होती. ²⁰वेदीवरील ज्वाला आकाशाकडे वर चढत असता, आमच्या पित्याचा दूत वेदीच्या ज्वालेतून वर गेला. मानोहा व त्याची पत्नी हे पाहून पालथे पडून भूमीवर नमले. ²¹आमच्या पित्याचा दूत मानोहाला व त्याच्या पत्नीला पुन्हा दिसला नाही. तेव्हा तो आमच्या पित्याचा दूत होता हे मानोहाला कळले. ²²मानोहा आपल्या पत्नीला म्हणाला, “आपण खचित मरणार, कारण आपण आमच्या पित्याला पाहिले आहे!”

²³त्याची पत्नी त्याला म्हणाली, “आमच्या पित्याला आपल्याला मारायचे असते, तर त्याने आपल्या हातून होमार्पण व अन्नार्पण स्वीकारले नसते, हे सर्व आपल्याला दाखवले नसते, किंवा आता हे आपल्याला ऐकवले नसते.” ²⁴त्या स्त्रीला पुत्र झाला आणि तिने त्याचे नाव शमशोन ठेवले. तो मुलगा वाढला आणि आमच्या पित्याने त्याला आशीर्वाद दिला. ²⁵आणि सरा व एष्टावोल यांच्यामध्ये असलेल्या महने-दान येथे आमच्या पित्याचा आत्मा त्याला प्रेरणा देऊ लागला.