लूक 24

24 ¹आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी, पहाटेच्या वेळी, त्यांनी तयार केलेले सुगंधी द्रव्य घेऊन त्या कबरेजवळ आल्या. ²त्यांना कबरेवरून धोंड लोटलेली आढळली, ³पण आत गेल्यावर त्यांना प्रभु येशूचे शरीर सापडले नाही. ⁴त्याविषयी त्या गोंधळून गेल्या असताना, अचानक तेजस्वी वस्त्रे घातलेले दोन पुरुष त्यांच्या बाजूला उभे राहिले. ⁵घाबरून त्यांनी आपली तोंडे जमिनीकडे लववली. ते पुरुष म्हणाले, “जिवंताचा शोध मेलेल्यांमध्ये तुम्ही का करता? ⁶तो येथे नाही—तो उठला आहे. तो गालीलात असताना त्याने तुम्हाला काय सांगितले ते आठवा, ⁷की मनुष्याच्या पुत्राला पापी माणसांच्या हाती दिले जाणे, वधस्तंभावर खिळले जाणे, आणि तिसऱ्या दिवशी उठणे भाग आहे.”

⁸तेव्हा त्यांना त्याचे शब्द आठवले, ⁹आणि कबरेवरून परत येऊन त्यांनी हे सर्व त्या अकरा जणांना व इतर सर्वांना सांगितले. ¹⁰मरीया मग्दालिया, योहान्ना, याकोबाची आई मरीया, आणि त्यांच्याबरोबरच्या इतर स्त्रिया—यांनी या गोष्टी प्रेषितांना सांगितल्या. ¹¹पण हे शब्द त्यांना निरर्थक बडबडीसारखे वाटले, आणि त्यांनी त्यांच्यावर विश्वास ठेवला नाही. ¹²पेत्र उठून कबरेकडे धावला; वाकून पाहिल्यावर त्याला केवळ तागाची वस्त्रे दिसली, मग जे घडले त्याविषयी आश्चर्य करीत तो घरी गेला.

अम्माऊसकडे जाणारा रस्ता

¹³त्याच दिवशी त्यांच्यापैकी दोघे जण अम्माऊस नावाच्या गावाकडे जात होते, जे यरुशलेमापासून सुमारे सात मैलांवर होते, ¹⁴आणि घडलेल्या या सर्व गोष्टींविषयी ते एकमेकांशी बोलत होते. ¹⁵ते बोलत व चर्चा करीत असताना, स्वतः येशू जवळ आला आणि त्यांच्याबरोबर चालू लागला. ¹⁶पण त्याला ओळखण्यापासून त्यांचे डोळे बांधले गेले होते.

¹⁷त्याने त्यांना विचारले, “चालता चालता तुम्ही एकमेकांशी कशाबद्दल चर्चा करीत आहात?” ते खिन्न होऊन थांबले.

¹⁸त्यांच्यापैकी क्लयपा नावाच्या एकाने उत्तर दिले, “या दिवसांत तेथे जे घडले ते माहीत नसलेला यरुशलेमातील एकमेव परका तूच आहेस काय?”

¹⁹त्याने विचारले, “कोणत्या गोष्टी?” ते म्हणाले, “नासरेथकर येशूविषयी—जो आमच्या पित्यासमोर व सर्व लोकांसमोर कृतीत व वचनात सामर्थ्यवान संदेष्टा होता,

²⁰आणि आमच्या मुख्य याजकांनी व अधिकाऱ्यांनी त्याला मृत्युदंडासाठी कसे हवाली केले, आणि त्याला वधस्तंभावर खिळले. ²¹इस्राएलाचा उद्धार करणारा तोच आहे अशी आम्हाला आशा होती. आणि या सर्वांवर आणखी, या गोष्टी घडून आज तिसरा दिवस झाला आहे. ²²आमच्यातील काही स्त्रियांनी तर आम्हाला थक्क केले—त्या पहाटेच कबरेजवळ गेल्या, ²³आणि त्याचे शरीर न सापडल्याने, त्यांनी परत येऊन सांगितले की त्यांना देवदूतांचा दृष्टान्तही झाला, ज्यांनी सांगितले की तो जिवंत आहे. ²⁴आमच्यातील काही सोबती कबरेकडे गेले आणि स्त्रियांनी सांगितल्याप्रमाणे त्यांना ते आढळले, पण त्यांना तो दिसला नाही.”

²⁵तेव्हा तो त्यांना म्हणाला, “अहो, संदेष्ट्यांनी सांगितलेल्या सर्व गोष्टींवर विश्वास ठेवण्यास मंद असणारे मूर्खांनो! ²⁶ख्रिस्ताने या गोष्टी सोसून आपल्या गौरवात प्रवेश करणे आवश्यक नव्हते काय?”

²⁷आणि मोशेपासून व सर्व संदेष्ट्यांपासून आरंभ करून, त्याने सर्व शास्त्रलेखांतून आपल्याविषयीच्या सर्व गोष्टी त्यांना समजावून सांगितल्या.

²⁸ते जात होते त्या गावाजवळ ते पोहचले, आणि तो आणखी पुढे जाण्याचे भासवू लागला. ²⁹पण त्यांनी आग्रह धरून म्हटले, “आमच्याबरोबर राहा—संध्याकाळ जवळ आली आहे, दिवस जवळजवळ मावळला आहे.” तेव्हा तो त्यांच्याबरोबर राहण्यासाठी आत गेला.

³⁰तो त्यांच्याबरोबर भोजनास बसला असता, त्याने भाकर घेतली, आशीर्वाद दिला, ती मोडली, आणि त्यांना दिली. ³¹तेव्हा त्यांचे डोळे उघडले, आणि त्यांनी त्याला ओळखले. आणि तो त्यांच्या दृष्टीआड झाला. ³²ते एकमेकांना म्हणाले, “तो वाटेवर आपल्याशी बोलत असताना, आपल्याला शास्त्रलेख उलगडून सांगत असताना, आपली अंतःकरणे आपल्यामध्ये जळत नव्हती काय?” ³³त्याच घटकेला ते उठले, यरुशलेमास परतले, आणि त्या अकरा जणांना व त्यांच्याबरोबर असलेल्यांना एकत्र जमलेले पाहिले, ³⁴ते म्हणत होते, “प्रभु खरोखर उठला आहे, आणि त्याने शिमोनाला दर्शन दिले आहे!” ³⁵आणि वाटेवर जे घडले ते, आणि भाकर मोडताना त्याला कसे ओळखले, हे त्यांनी सांगितले.

येशू आपल्या माणसांना दर्शन देतो

³⁶ते या गोष्टी बोलत असताना, स्वतः येशू त्यांच्यामध्ये उभा राहिला आणि त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला शांती असो!”

³⁷पण ते दचकले व घाबरले, आणि आपण भूत पाहत आहोत असे त्यांना वाटले.

³⁸तेव्हा तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही का घाबरता, आणि तुमच्या अंतःकरणांत शंका का उत्पन्न होतात? ³⁹माझे हात व माझे पाय पाहा—तो खरोखर मीच आहे. मला स्पर्श करून पाहा: भुताला हाडमांस नसते, जसे तुम्ही पाहता की मला आहे.”

⁴⁰हे बोलून त्याने त्यांना आपले हात व आपले पाय दाखवले.

⁴¹आणि आनंदामुळे त्यांचा अजूनही विश्वास बसत नव्हता व ते आश्चर्य करीत असताना, तो त्यांना म्हणाला, “येथे तुमच्याजवळ काही खायला आहे काय?”

⁴²त्यांनी त्याला भाजलेल्या माशाचा एक तुकडा दिला, ⁴³आणि तो घेऊन त्याने त्यांच्यासमोर खाल्ला.

⁴⁴तो त्यांना म्हणाला, “मी तुमच्याबरोबर असताना तुम्हाला हेच सांगितले होते: मोशेच्या नियमशास्त्रात, संदेष्ट्यांच्या लिखाणांत, व स्तोत्रांत माझ्याविषयी जे लिहिले आहे ते सर्व पूर्ण होणे भाग होते.”

⁴⁵मग शास्त्रलेख समजण्यासाठी त्याने त्यांची मने उघडली,

⁴⁶आणि त्यांना सांगितले, “असे लिहिले आहे: ख्रिस्ताने दुःख सोसावे व तिसऱ्या दिवशी मेलेल्यांतून उठावे, ⁴⁷आणि पापांच्या क्षमेसाठी पश्चात्तापाची घोषणा त्याच्या नावाने यरुशलेमापासून आरंभ करून सर्व राष्ट्रांना केली जावी. ⁴⁸तुम्ही या गोष्टींचे साक्षी आहात. ⁴⁹मी माझ्या पित्याचे वचन तुमच्यावर पाठवीत आहे. तुम्ही वरून सामर्थ्य पांघरून घेईपर्यंत या नगरात राहा.”

पिता आपल्या पुत्राचा स्वीकार करतो

⁵⁰मग त्याने त्यांना बेथानीपर्यंत बाहेर नेले, आणि आपले हात उंचावून त्याने त्यांना आशीर्वाद दिला. ⁵¹तो त्यांना आशीर्वाद देत असताना, तो त्यांच्यापासून वेगळा झाला आणि स्वर्गात वर घेतला गेला. ⁵²आणि त्यांनी त्याची उपासना केली आणि मोठ्या आनंदाने यरुशलेमास परतले, ⁵³आणि सतत मंदिरात आमच्या पित्याचा धन्यवाद करीत राहिले.