मत्तय 9

9 ¹येशू एका होडीत बसून पलीकडे गेला आणि आपल्या स्वतःच्या गावी आला.

²काही जणांनी अंथरुणावर पडलेल्या एका पक्षाघाती माणसाला त्याच्याकडे आणले. त्यांचा विश्वास पाहून येशू त्या पक्षाघाती माणसाला म्हणाला, “मुला, धीर धर; तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे.”

³यावर काही नियमशास्त्राचे शिक्षक आपापल्या मनात म्हणाले, “हा माणूस देवाची निंदा करत आहे.”

⁴त्यांचे विचार जाणून येशू म्हणाला, “तुम्ही आपल्या मनांत वाईट का बाळगता? ⁵‘तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे’ असे म्हणणे, की ‘ऊठ आणि चालू लाग’ असे म्हणणे — यांतले कोणते सोपे आहे? ⁶पण मनुष्याच्या पुत्राला पृथ्वीवर पापांची क्षमा करण्याचा अधिकार आहे हे तुम्हांला कळावे म्हणून” — मग तो त्या पक्षाघाती माणसाला म्हणाला, “ऊठ, तुझे अंथरूण उचल आणि आपल्या घरी जा.”

⁷आणि तो माणूस उठून आपल्या घरी गेला. ⁸हे पाहून लोकसमुदाय थक्क झाला आणि ज्याने माणसांना असा अधिकार दिला, त्या आमच्या पित्याची त्यांनी स्तुती केली.

येशू मत्तयाला पाचारण करतो

⁹तेथून पुढे जाताना येशूने मत्तय नावाच्या एका माणसाला जकातनाक्यावर बसलेले पाहिले. तो त्याला म्हणाला, “माझ्यामागे ये.” आणि मत्तय उठून त्याच्यामागे गेला.

¹⁰येशू मत्तयाच्या घरी भोजन करत असताना पुष्कळ जकातदार व पापी येऊन त्याच्या व त्याच्या शिष्यांबरोबर पंगतीला बसले. ¹¹हे पाहून परूशी त्याच्या शिष्यांना म्हणाले, “तुमचा गुरू जकातदार व पाप्यांबरोबर का जेवतो?”

¹²हे ऐकून येशू म्हणाला, “वैद्याची गरज निरोग्यांना नसते, तर आजाऱ्यांना असते. ¹³पण जा आणि ‘मला यज्ञ नको, तर दया हवी’ या वचनाचा अर्थ शिकून घ्या. कारण मी नीतिमानांना नव्हे, तर पाप्यांना बोलावण्यासाठी आलो आहे.”

नव्या द्राक्षारसाला नव्या बुधल्यांची गरज असते

¹⁴मग योहानाचे शिष्य त्याच्याकडे येऊन विचारू लागले, “आम्ही व परूशी वारंवार उपास करतो, पण तुझे शिष्य का उपास करत नाहीत?”

¹⁵येशूने उत्तर दिले, “वर त्यांच्याबरोबर असताना वऱ्हाडी शोक करू शकतील का? पण असे दिवस येत आहेत की, वराला त्यांच्यापासून घेतले जाईल — तेव्हा ते उपास करतील. ¹⁶कोणी जुन्या वस्त्राला न आकसलेल्या कापडाचे ठिगळ लावत नाही; कारण ते ठिगळ वस्त्रापासून ओढून निघते व फाट अधिकच वाढते. ¹⁷लोक नवा द्राक्षारस जुन्या बुधल्यांत भरत नाहीत; भरला तर बुधले फुटतात, द्राक्षारस सांडतो आणि बुधलेही नाश पावतात. उलट, नवा द्राक्षारस नव्या बुधल्यांत भरतात, म्हणजे दोन्ही टिकून राहतात.”

एका पित्याची विनवणी आणि एका स्त्रीचा स्पर्श

¹⁸तो हे बोलत असतानाच सभास्थानाचा एक अधिकारी आला, त्याच्यापुढे गुडघे टेकून म्हणाला, “माझी मुलगी आत्ताच मेली आहे. पण आपण येऊन आपला हात तिच्यावर ठेवा, म्हणजे ती जिवंत होईल.”

¹⁹येशू उठून त्याच्याबरोबर गेला आणि त्याचे शिष्यही गेले. ²⁰तेवढ्यात बारा वर्षे रक्तस्राव होत असलेली एक स्त्री मागून येऊन त्याच्या वस्त्राच्या काठाला स्पर्श करू लागली. ²¹ती आपल्या मनात म्हणत होती, “केवळ त्याच्या वस्त्राला जरी मी स्पर्श केला, तरी मी बरी होईन.”

²²येशूने वळून तिला पाहिले. तो म्हणाला, “मुली, धीर धर; तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे.” आणि ती स्त्री त्याच क्षणी बरी झाली.

²³येशू सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याच्या घरी आला आणि त्याने पावा वाजवणारे व गोंगाट करणारा लोकसमुदाय पाहिला,

²⁴तेव्हा तो म्हणाला, “निघून जा. ही मुलगी मेलेली नाही, तर झोपली आहे.” पण ते त्याला हसले.

²⁵लोकसमुदायाला बाहेर पाठवल्यावर तो आत गेला, त्याने तिचा हात धरला आणि ती मुलगी उठली. ²⁶याची बातमी त्या सर्व प्रदेशात पसरली.

आंधळे पाहतात, मुके बोलतात

²⁷येशू तेथून निघाला असता दोन आंधळे त्याच्यामागे येऊन ओरडू लागले, “हे दाविदाच्या पुत्रा, आमच्यावर दया कर!”

²⁸तो घरात गेल्यावर ते आंधळे त्याच्याजवळ आले. त्याने त्यांना विचारले, “मी हे करू शकतो असा तुम्ही विश्वास धरता का?” ते म्हणाले, “होय, प्रभू.”

²⁹मग त्याने त्यांच्या डोळ्यांना स्पर्श करून म्हटले, “तुमच्या विश्वासाप्रमाणे तुम्हांला होवो.” ³⁰आणि त्यांचे डोळे उघडले. येशूने त्यांना निक्षून बजावले, “हे कोणालाही कळता कामा नये, याची खबरदारी घ्या.”

³¹पण ते बाहेर जाऊन त्याची बातमी त्या सर्व प्रदेशभर पसरवली.

³²ते बाहेर जात असताना, भूतबाधा झालेल्या एका मुक्या माणसाला येशूकडे आणले. ³³भूत काढून टाकल्यावर तो मुका माणूस बोलू लागला. लोकसमुदाय थक्क होऊन म्हणाला, “इस्राएलात असे कधीही दिसले नव्हते.”

³⁴पण परूशी म्हणाले, “हा भुतांच्या अधिपतीच्या साहाय्याने भुते काढतो.”

पिता कापणीसाठी कामकऱ्यांना बोलावतो

³⁵येशू प्रत्येक नगरातून व गावातून फिरत त्यांच्या सभास्थानांत शिकवत, आमच्या पित्याच्या राज्याची सुवार्ता सांगत आणि प्रत्येक रोग व प्रत्येक व्याधी बरी करत गेला. ³⁶लोकसमुदायांना पाहून त्याला त्यांचा कळवळा आला, कारण मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे ते त्रस्त व निराधार होते.

³⁷मग तो आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “कापणी फार आहे, पण कामकरी थोडे आहेत. ³⁸म्हणून कापणीच्या पित्याला विनंती करा की, त्याने आपल्या कापणीच्या शेतात कामकरी पाठवावेत.” ^a a v38 येशू आपल्या शिष्यांना सांगतो की, कापणीच्या धन्याला — आमच्या पित्याला — विनंती करा की त्याने कामकरी पाठवावेत. घरी परतणाऱ्या लोकांची कापणी पित्याचीच आहे, आणि तोच आपल्या शेतात कामकरी पाठवणारा आहे.