नहेम्या 2

2 ¹निसान महिन्यात, अर्तहशश्त राजाच्या विसाव्या वर्षी, त्याच्यापुढे द्राक्षारस होता; मी तो घेऊन राजाला दिला—यापूर्वी मी त्याच्या उपस्थितीत कधीच खिन्न नव्हतो. ^a a v1 निसान हा हिब्रू वर्षाचा पहिला महिना होता, जो वसंत ऋतूच्या सुरुवातीला (मार्च–एप्रिलच्या सुमारास) येतो. ²राजाने विचारले, “तू आजारी नसतानाही तुझा चेहरा उदास का दिसतो? हे खिन्न अंतःकरणाशिवाय दुसरे काही असू शकत नाही.” तेव्हा मी अतिशय घाबरलो.

³मी राजाला म्हणालो, “राजा चिरायू होवो! ज्या नगरात माझ्या पूर्वजांचे दफनस्थान आहे, ते नगर उजाड पडले असून त्याचे दरवाजे आगीने जळून गेले आहेत, तर माझा चेहरा उदास का होणार नाही?”

⁴राजाने मला विचारले, “तुझी काय मागणी आहे?” तेव्हा मी स्वर्गातील आमच्या पित्याची प्रार्थना केली, ⁵आणि राजाला म्हणालो, “राजाला बरे वाटत असेल आणि आपल्या सेवकावर आपली कृपादृष्टी असेल, तर माझ्या पूर्वजांच्या कबरींचे जे नगर आहे, त्या यहूदातील नगराकडे मला पाठवावे, म्हणजे मी ते पुन्हा बांधीन.”

⁶राणी राजाच्या बाजूला बसलेली असताना राजाने मला विचारले, “तुझा प्रवास किती दिवस चालेल आणि तू केव्हा परत येशील?” मला पाठवण्यास त्याला बरे वाटले, म्हणून मी त्याला एक ठराविक वेळ सांगितली.

⁷मी राजाला असेही म्हणालो, “राजाला बरे वाटत असेल, तर नदीपलीकडील प्रांताच्या अधिपतींना पत्रे द्यावीत, म्हणजे मी यहूदात पोहोचेपर्यंत ते मला ओलांडून जाऊ देतील. ⁸तसेच राजाच्या रानाचा राखणदार आसाफ याला एक पत्र द्यावे, म्हणजे मंदिराजवळील किल्ल्याच्या दरवाजांसाठी, नगराच्या तटबंदीसाठी आणि मी ज्या घरात राहणार त्यासाठी तुळयांना लागणारे लाकूड त्याने मला द्यावे.” माझ्या पित्याचा कृपाहस्त माझ्यावर असल्यामुळे राजाने माझ्या मागण्या मान्य केल्या.

⁹मग मी नदीपलीकडील प्रांताच्या अधिपतींकडे गेलो आणि त्यांना राजाची पत्रे दिली. राजाने माझ्याबरोबर सैन्याधिकारी आणि घोडेस्वारही पाठवले होते. ¹⁰इस्राएलाच्या लोकांचे हित पाहण्यासाठी कोणीतरी आले आहे, हे ऐकून होरोनी सनबल्लट व अम्मोनी अधिकारी तोबीया यांना अत्यंत नाराजी झाली.

रात्री तुटलेल्या तटबंदीभोवती फिरणे

¹¹अशा प्रकारे मी यरुशलेमेला पोहोचलो आणि तेथे तीन दिवस राहिलो. ¹²मी रात्री काही थोड्या माणसांना घेऊन उठलो. यरुशलेमेसाठी काय करावे हे माझ्या पित्याने माझ्या मनात घातले होते, ते मी कोणालाही सांगितले नव्हते. मी ज्या जनावरावर बसलो होतो त्याखेरीज माझ्याबरोबर दुसरे कोणतेही जनावर नव्हते. ¹³रात्री मी खोऱ्याच्या दरवाजातून बाहेर पडून कोल्ह्याच्या विहिरीकडे आणि उकिरड्याच्या दरवाजाकडे गेलो, आणि यरुशलेमेच्या तुटलेल्या तटबंद्या व जळून गेलेले दरवाजे निरखून पाहिले. ¹⁴मग मी झऱ्याच्या दरवाजाकडे व राजाच्या तळ्याकडे गेलो, पण माझे जनावर पुढे जाण्यासाठी तेथे जागा नव्हती. ¹⁵रात्री मी खोऱ्यातून वर गेलो, तटबंदी निरखून पाहिली, मागे फिरलो, खोऱ्याच्या दरवाजातून आत आलो आणि परत आलो. ¹⁶मी कोठे गेलो व काय करत होतो, हे अधिकाऱ्यांना ठाऊक नव्हते; कारण मी अजून यहूद्यांना, याजकांना, प्रतिष्ठितांना, अधिकाऱ्यांना किंवा जे काम करणार होते त्या इतरांना काहीच सांगितले नव्हते. ¹⁷मग मी त्यांना म्हणालो, “आपल्यावर आलेली संकटे तुम्ही पाहताच: यरुशलेम उजाड पडली आहे, तिचे दरवाजे जळून गेले आहेत. चला, आपण यरुशलेमेची तटबंदी पुन्हा बांधू, म्हणजे आपण यापुढे लज्जास्पद राहणार नाही.” ¹⁸माझ्या पित्याचा कृपाहस्त माझ्यावर कसा होता आणि राजाने मला काय सांगितले होते, हे मी त्यांना सांगितले. तेव्हा ते म्हणाले, “आपण उठून बांधकाम करू या.” अशा प्रकारे त्यांनी या चांगल्या कामासाठी आपले हात बळकट केले.

¹⁹जेव्हा होरोनी सनबल्लट, अम्मोनी अधिकारी तोबीया आणि अरबी गेशेम यांनी हे ऐकले, तेव्हा त्यांनी आमची थट्टा केली व आम्हांला तुच्छ मानले आणि म्हणाले, “हे तुम्ही काय करत आहात? तुम्ही राजाविरुद्ध बंड करत आहात काय?”

²⁰मी त्यांना उत्तर दिले: “स्वर्गातील आमचा पिता आम्हांला यश देईल. आम्ही त्याचे सेवक उठून बांधकाम सुरू करू, पण यरुशलेमेत तुमचा कोणताही वाटा, हक्क किंवा दावा नाही.”