गणना 22

22 ¹मग इस्राएल लोक निघाले आणि यार्देनेच्या पलीकडे, यरीहोसमोर, मवाबच्या मैदानात त्यांनी तळ दिला. ²इस्राएलाने अमोऱ्यांचे जे काही केले होते ते सर्व सिप्पोराचा मुलगा बालाक याने पाहिले. ³ते लोक पुष्कळ असल्यामुळे मवाबाला त्यांची फार भीती वाटली; इस्राएल लोकांमुळे मवाब घाबरून गेला. ⁴मवाब मिद्यानाच्या वडीलधाऱ्यांना म्हणाला, “जसा बैल शेतातले गवत चाटून खातो, तसा हा जमाव आमच्या भोवतालचे सर्वकाही चाटून टाकील.” त्या वेळी सिप्पोराचा मुलगा बालाक हा मवाबाचा राजा होता.

⁵त्याने बौराचा मुलगा बलाम याला बोलावण्यासाठी पथोर येथे, फरात नदीजवळ, त्याच्या लोकांच्या देशात, दूत पाठवले. तो म्हणाला, “पाहा, मिसरातून एक लोकसमुदाय बाहेर आला आहे. पाहा, त्यांनी भूमीचे तोंड झाकून टाकले आहे आणि ते माझ्यासमोरच वस्ती करून राहिले आहेत. ⁶तर आता कृपया येऊन माझ्यासाठी या लोकांना शाप दे—ते माझ्यापेक्षा बलवान आहेत. कदाचित मग मी त्यांच्यावर हल्ला करून त्यांना देशातून घालवून देऊ शकेन; कारण मला ठाऊक आहे: तू ज्याला आशीर्वाद देतोस तो आशीर्वादित होतो आणि ज्याला शाप देतोस तो शापित होतो.”

⁷मग मवाबाचे वडीलधारे आणि मिद्यानाचे वडीलधारे हातात भविष्यकथनाची दक्षिणा घेऊन गेले, आणि बलामाकडे येऊन त्यांनी बालाकाचे शब्द त्याला सांगितले.

⁸तो त्यांना म्हणाला, “आज रात्री येथे राहा, आणि देव मला जसे सांगेल तसे उत्तर मी तुम्हांला आणून देईन.” तेव्हा मवाबाचे अधिकारी बलामाजवळ राहिले.

⁹मग आमचा पिता बलामाकडे आला आणि म्हणाला, “तुझ्याजवळ हे माणसे कोण आहेत?”

¹⁰बलाम आमच्या पित्याला म्हणाला, “मवाबाचा राजा सिप्पोराचा मुलगा बालाक याने मला निरोप पाठवला आहे: ¹¹पाहा, मिसरातून बाहेर आलेल्या लोकांनी भूमीचे तोंड झाकून टाकले आहे. तर आता येऊन माझ्यासाठी त्यांना शाप दे—कदाचित मी त्यांच्याशी लढून त्यांना घालवून देऊ शकेन.”

¹²पण आमच्या पित्याने बलामाला सांगितले, “तू त्यांच्याबरोबर जाऊ नकोस. त्या लोकांना शाप देऊ नकोस, कारण ते आशीर्वादित आहेत.”

¹³बलाम सकाळी उठला आणि बालाकाच्या अधिकाऱ्यांना म्हणाला, “तुम्ही आपल्या देशात परत जा—देवाने मला तुमच्याबरोबर जाण्यास मनाई केली आहे.”

¹⁴तेव्हा मवाबाचे अधिकारी उठले, बालाकाकडे गेले आणि म्हणाले, “बलामाने आमच्याबरोबर येण्यास नकार दिला.”

¹⁵मग बालाकाने पुन्हा अधिकारी पाठवले—पहिल्यांपेक्षा अधिक संख्येने आणि अधिक मानाचे. ¹⁶ते बलामाकडे येऊन म्हणाले, “सिप्पोराचा मुलगा बालाक असे म्हणतो: कोणतीही गोष्ट तुला माझ्याकडे येण्यापासून अडवू नये, ¹⁷कारण मी तुझा फार मोठा सन्मान करीन आणि तू मला जे काही सांगशील ते करीन. तर कृपया येऊन माझ्यासाठी या लोकांना शाप दे.”

¹⁸बलामाने बालाकाच्या सेवकांना उत्तर दिले, “बालाकाने आपले घर सोन्यारुप्याने भरून मला दिले, तरीही मी देवाच्या आज्ञेबाहेर जाऊन लहान किंवा मोठे काहीच करू शकत नाही. ¹⁹तर आता कृपया, तुम्हीसुद्धा आज रात्री येथे राहा, म्हणजे आमचा पिता मला आणखी काय सांगेल ते मला कळेल.”

²⁰आणि आमचा पिता रात्री बलामाकडे आला आणि त्याला म्हणाला, “हे माणसे तुला बोलावण्यास आले आहेत म्हणून ऊठ आणि त्यांच्याबरोबर जा, पण मी तुला जे सांगेन तेवढेच कर.”

²¹तेव्हा बलाम सकाळी उठला, आपल्या गाढवीवर खोगीर घातले आणि मवाबाच्या अधिकाऱ्यांबरोबर गेला.

आमचा पिता एका गाढवीद्वारे बोलतो

²²पण तो गेल्यामुळे आमच्या पित्याचा राग भडकला, आणि आमच्या पित्याचा दूत बलामाचा विरोधक म्हणून रस्त्यात उभा राहिला. बलाम आपल्या गाढवीवर स्वार झाला होता आणि त्याचे दोन सेवक त्याच्याबरोबर होते. ²³गाढवीने आमच्या पित्याच्या दूताला हातात उपसलेली तलवार घेऊन रस्त्यात उभा असलेला पाहिले, तेव्हा ती रस्ता सोडून शेतात वळली. म्हणून बलामाने गाढवीला रस्त्यावर परत आणण्यासाठी मारले. ²⁴मग आमच्या पित्याचा दूत दोन्ही बाजूंना भिंत असलेल्या द्राक्षमळ्यांमधल्या अरुंद वाटेवर उभा राहिला. ²⁵गाढवीने आमच्या पित्याच्या दूताला पाहिले, तेव्हा ती भिंतीला चिकटली आणि तिने बलामाचा पाय भिंतीवर दाबला; म्हणून त्याने तिला पुन्हा मारले.

²⁶आमच्या पित्याचा दूत आणखी पुढे जाऊन अशा अरुंद ठिकाणी उभा राहिला, जिथे उजवीकडे किंवा डावीकडे वळण्यास जागा नव्हती. ²⁷जेव्हा गाढवीने आमच्या पित्याच्या दूताला पाहिले, तेव्हा ती बलामाच्या खाली बसली; त्याचा राग भडकला आणि त्याने आपल्या काठीने तिला मारले.

²⁸मग आमच्या पित्याने गाढवीचे तोंड उघडले आणि ती बलामाला म्हणाली, “मी तुझे काय केले आहे, की तू मला या तीन वेळा मारलेस?”

²⁹बलाम गाढवीला म्हणाला, “तू माझी थट्टा केलीस! माझ्या हातात तलवार असती तर मी आताच तुला ठार मारले असते.”

³⁰गाढवी बलामाला म्हणाली, “मी तुझी गाढवी नाही का, जिच्यावर तू आजपर्यंत आयुष्यभर स्वार होत आलास? मी तुझ्याशी कधी असे वागले आहे का?” तो म्हणाला, “नाही.”

³¹मग आमच्या पित्याने बलामाचे डोळे उघडले, आणि त्याने आमच्या पित्याच्या दूताला हातात उपसलेली तलवार घेऊन रस्त्यात उभा असलेला पाहिले; तेव्हा त्याने खाली वाकून पालथे पडून नमन केले.

³²आमच्या पित्याचा दूत त्याला म्हणाला, “तू आपल्या गाढवीला तीन वेळा का मारलेस? पाहा, मी विरोधक म्हणून बाहेर आलो आहे, कारण तुझा मार्ग माझ्यासमोर आगाऊपणाचा आहे. ³³गाढवीने मला पाहिले आणि या तीन वेळा माझ्यापासून वळून गेली. जर ती वळून गेली नसती, तर मी आतापर्यंत तुला ठार मारले असते आणि तिला मात्र जिवंत ठेवले असते.”

³⁴बलाम आमच्या पित्याच्या दूताला म्हणाला, “मी पाप केले आहे—तू माझ्या विरोधात रस्त्यात उभा आहेस हे मला ठाऊक नव्हते. आता जर हे तुझ्या दृष्टीने वाईट असेल, तर मी परत जातो.”

³⁵आमच्या पित्याच्या दूताने बलामाला सांगितले, “या माणसांबरोबर जा, पण मी तुला जे सांगेन तेवढेच बोल.” तेव्हा बलाम बालाकाच्या अधिकाऱ्यांबरोबर पुढे गेला.

³⁶बलाम येत आहे हे ऐकून बालाक त्याला भेटायला अर्णोनाच्या सीमेवरील, सीमेच्या टोकाशी असलेल्या मवाबाच्या नगरापर्यंत बाहेर गेला. ³⁷बालाक बलामाला म्हणाला, “तुला बोलावण्यासाठी मी तातडीने माणसे पाठवली नव्हती का? तू माझ्याकडे का आला नाहीस? मी खरोखर तुझा सन्मान करू शकत नाही का?”

³⁸बलामाने बालाकाला सांगितले, “पाहा, मी आता तुझ्याकडे आलो आहे—पण मी काहीही बोलू शकतो का? देव माझ्या मुखात जे शब्द घालील तेवढेच मी बोलू शकतो.”

³⁹मग बलाम बालाकाबरोबर गेला आणि ते किर्याथ-हुसोथ येथे आले. ⁴⁰बालाकाने गुरे व मेंढरे यांचा यज्ञ केला आणि बलामाला व त्याच्याबरोबर असलेल्या अधिकाऱ्यांना त्यांचे वाटे पाठवले. ⁴¹सकाळी बालाकाने बलामाला घेऊन त्याला बामोथ-बाल येथे नेले, आणि तेथून त्याने त्या लोकांचे टोक पाहिले.