तू कोठवर लपून राहशील?
गायकवृंदाच्या प्रमुखासाठी. दाविदाचे स्तोत्र.
दावीद चार वेळा विचारतो, किती काळ—किती काळ विसरलेला, किती काळ तुझ्यापासून लपवलेला, किती काळ दुःख वाहत, किती काळ शत्रू माझ्यावर वरचढ? त्याच्या परिस्थितीत काहीच बदलत नाही. तरीही स्तोत्र त्याच्या पित्याच्या प्रीतीवर वळते, आणि आधीच मिळालेल्या चांगुलपणाचे गीत गात संपते.
13 1हे माझ्या पित्या, तू कोठवर मला विसरशील? सर्वकाळ? तू कोठवर आपले मुख माझ्यापासून लपवशील?
2कोठवर मी माझ्या विचारांशी झगडत राहू आणि दिवसभर आपल्या हृदयात दुःख वाहत राहू? कोठवर माझा शत्रू माझ्यावर विजय मिळवत राहील? 3हे माझ्या पित्या, माझ्याकडे पाहा आणि मला उत्तर दे; माझ्या डोळ्यांना प्रकाश दे, नाही तर मी मृत्यूच्या झोपेत निजेन.
4माझा शत्रू म्हणेल, “मी त्याच्यावर मात केली,” आणि मी पडलो म्हणजे माझे वैरी आनंद करतील. 5पण मी तुझ्या प्रेमदयेवर भरवसा ठेवला आहे; तुझ्या तारणात माझे हृदय आनंद करील. 6मी माझ्या पित्याला गीत गाईन, कारण त्याने माझ्याशी इतकी चांगुलपणाची वागणूक केली आहे.
