स्तोत्रसंहिता 42

42 ¹जसे हरिण पाण्याच्या प्रवाहांसाठी व्याकुळ होते, तसा माझा जीव तुझ्यासाठी व्याकुळ होतो, माझ्या पित्या.

²माझा जीव माझ्या पित्यासाठी तहानलेला आहे, जिवंत पित्यासाठी. मी केव्हा येऊन त्याच्यासमोर हजर होईन? ³रात्रंदिवस माझे अश्रूच माझे अन्न झाले आहेत, आणि दिवसभर ते मला म्हणतात, “तुझा देव कोठे आहे?”

⁴या गोष्टींची मी आठवण करतो, आणि माझा जीव ओतून टाकतो: कसा मी लोकसमुदायाबरोबर जात असे आणि आनंदाच्या जयघोषांनी व स्तुतिगीतांनी त्यांना मिरवणुकीने आमच्या पित्याच्या घरी नेत असे, आनंद साजरा करणाऱ्या मोठ्या जनसमुदायासह.

⁵हे माझ्या जिवा, तू का खिन्न झाला आहेस, आणि माझ्या अंतर्यामी का अस्वस्थ झाला आहेस? आमच्या पित्यावर आशा ठेव; कारण मी पुन्हा त्याची स्तुती करीन, तो माझे तारण व माझा पिता आहे.

⁶माझ्या पित्या, माझा जीव माझ्या अंतर्यामी खिन्न झाला आहे; म्हणून यार्देनेच्या व हर्मोनाच्या प्रदेशातून, मिसार पर्वतावरून मी तुझी आठवण करतो.

⁷तुझ्या धबधब्यांच्या गर्जनेने खोल पाणी खोल पाण्याला हाक मारते; तुझ्या सर्व लाटा व तुझे तरंग माझ्यावरून लोटले आहेत. ⁸दिवसा आमचा पिता आपली कराराची प्रेमदया आज्ञापितो, आणि रात्री त्याचे गीत माझ्याबरोबर असते, माझ्या जीवनाच्या पित्याला केलेली प्रार्थना.

⁹मी माझ्या पित्याला, माझ्या खडकाला म्हणतो, “तू मला का विसरलास? शत्रूच्या जुलमामुळे मी शोक करीत का फिरतो?” ¹⁰माझ्या हाडांतील प्राणघातक जखमेप्रमाणे माझे वैरी मला हिणवतात, आणि दिवसभर ते मला म्हणतात, “तुझा देव कोठे आहे?”

¹¹हे माझ्या जिवा, तू का खिन्न झाला आहेस, आणि माझ्या अंतर्यामी का अस्वस्थ झाला आहेस? आमच्या पित्यावर आशा ठेव; कारण मी पुन्हा त्याची स्तुती करीन, तो माझे तारण व माझा पिता आहे.