अंधारातील दाविदाचा आक्रोश
गायकवृंदाच्या प्रमुखासाठी; तंतुवाद्यांसह, शमीनीथ रागात. दाविदाचे स्तोत्र.
दावीद आजारी आहे आणि भयाने थरथरत आहे; रात्रभर अश्रूंनी आपले अंथरूण भिजवून तो थकून गेला आहे, आणि विचारतो, किती काळ? तो युक्तिवाद करतो की मेलेले स्तुती करू शकत नाहीत. मग प्रार्थना वळते: त्याच्या पित्याने त्याचे रडणे ऐकले आहे, आणि तो आपल्या शत्रूंना घालवून देतो.
6 1हे माझ्या पित्या, आपल्या रागाने मला धमकावू नकोस, आणि आपल्या क्रोधाने मला शिक्षा करू नकोस. 2हे माझ्या पित्या, माझ्यावर दया कर, कारण मी दुर्बल आहे; हे माझ्या पित्या, मला बरे कर, कारण माझी हाडे भीतीने थरथरत आहेत.
3माझा जीव भीतीने थरथरत आहे. पण हे माझ्या पित्या, तू—किती वेळ? 4हे माझ्या पित्या, माझ्याकडे परत ये; माझा जीव सोडव. आपल्या करारातील प्रेमामुळे मला तार.
5कारण मृत्यूमध्ये तुझी आठवण राहत नाही; कबरेत तुझी स्तुती कोण करील?
6मी माझ्या कण्हण्याने थकून गेलो आहे. रात्रभर मी माझे अंथरूण अश्रूंनी भिजवतो; माझ्या रडण्याने मी ते ओलेचिंब करतो.
7दुःखाने माझे डोळे क्षीण झाले आहेत; माझ्या सर्व शत्रूंमुळे ते थकून गेले आहेत. 8अहो दुष्कर्म करणाऱ्यांनो, तुम्ही सर्वजण माझ्यापासून दूर व्हा, कारण माझ्या पित्याने माझ्या रडण्याचा आवाज ऐकला आहे. 9माझ्या पित्याने माझी दयेसाठीची विनवणी ऐकली आहे; माझा पिता माझी प्रार्थना स्वीकारतो. 10माझे सर्व शत्रू लज्जित होतील आणि भीतीने थरथर कापतील; ते मागे फिरतील आणि अकस्मात फजित होतील.
