स्तोत्रसंहिता 88

88 ¹माझ्या तारणाच्या पित्या, दिवसा मी आरोळी मारतो, आणि रात्री मी तुझ्यापुढे रडतो. ²माझी प्रार्थना तुझ्यापुढे येवो; माझ्या आरोळीकडे तुझा कान लाव. ³कारण माझा जीव संकटांनी भरला आहे, आणि माझे जीवन कबरेजवळ पोहोचत आहे. ⁴गर्तेत उतरणाऱ्यांमध्ये माझी गणना झाली आहे; मी शक्तिहीन माणसासारखा झालो आहे. ⁵मृतांमध्ये मी सोडून दिलेला आहे, कबरेत पडलेल्या वधलेल्यांसारखा, ज्यांची तू आता आठवण करत नाहीस, कारण ते तुझ्या हातापासून तोडले गेले आहेत. ⁶तू मला गर्तेच्या खोल तळाशी ठेवले आहे, अंधाऱ्या जागी, खोल पाण्यात. ⁷तुझा क्रोध माझ्यावर भारी झाला आहे, आणि तू आपल्या सर्व लाटांनी मला बुडवतोस.

⁸तू माझ्या सोबत्यांना माझ्यापासून दूर केले आहे; तू मला त्यांच्यासाठी घृणास्पद केले आहे. मी असा कोंडला गेलो आहे की मला सुटता येत नाही; ⁹दुःखामुळे माझा डोळा क्षीण होत आहे. हे माझ्या पित्या, दररोज मी तुला हाक मारतो; मी आपले हात तुझ्याकडे पसरतो. ¹⁰तू मेलेल्यांसाठी अद्भुत कृत्ये करतोस काय? मृत जन उठून तुझी स्तुती करतील काय?

¹¹कबरेत तुझ्या प्रेमदयेची घोषणा होते काय, विनाशस्थानी तुझ्या विश्वासूपणाची? ^a a v11 अबदोन: 'विनाश' यासाठीचा हिब्रू शब्द, मृतांच्या सर्वात खोल स्थानाचे नाव. ¹²अंधारात तुझी अद्भुत कृत्ये ओळखली जातात काय, किंवा विस्मृतीच्या देशात तुझी नीतिमत्ता? ¹³पण हे माझ्या पित्या, मी मदतीसाठी तुझा धावा करतो; सकाळी माझी प्रार्थना तुझ्यापुढे येते. ¹⁴हे माझ्या पित्या, तू माझ्या जिवाला का नाकारतोस? तू माझ्यापासून आपले मुख का लपवतोस? ¹⁵तरुणपणापासून पीडित आणि मरणाच्या समीप, मी तुझी भीषण भये सहन केली आहेत; मी निराश झालो आहे. ¹⁶तुझा प्रज्वलित क्रोध माझ्यावरून वाहून गेला आहे; तुझे भयानक आघात मला नष्ट करतात. ¹⁷ते दिवसभर पुरासारखे मला वेढतात; ते एकत्र येऊन मला घेरतात. ¹⁸तू प्रियजन आणि मित्र यांना माझ्यापासून दूर केले आहे; माझे सोबती अंधारात आहेत.