जखऱ्या 4

4 ¹मग माझ्याशी बोलणारा देवदूत परत आला आणि झोपेतून जागवलेल्या माणसासारखे त्याने मला जागे केले. ²त्याने विचारले, “तुला काय दिसते?” मी म्हणालो, “सोन्याचा दीपस्तंभ, त्याच्या माथ्यावर एक वाटी, सात दिवे आणि माथ्यावरील प्रत्येक दिव्यासाठी सात नळ्या.

³त्याच्या बाजूला दोन जैतुनाची झाडे उभी आहेत, एक वाटीच्या उजवीकडे व दुसरे तिच्या डावीकडे.”

⁴आणि मी माझ्याशी बोलणाऱ्या देवदूताला म्हणालो, “माझ्या प्रभू, ही काय आहेत?”

⁵मग माझ्याशी बोलणारा देवदूत म्हणाला, “ही काय आहेत हे तुला माहीत नाही का?” मी म्हणालो, “नाही, माझ्या प्रभू.”

⁶तो मला म्हणाला, “जरुब्बाबेलास आमच्या पित्याचे हे वचन आहे: सामर्थ्याने नव्हे, बळाने नव्हे, तर माझ्या आत्म्याने, असे स्वर्गातील सैन्यांचा पिता म्हणतो. ⁷हे महान पर्वता, तू कोण आहेस? जरुब्बाबेलासमोर तू सपाट भूमी होशील. तो कळसाचा दगड बाहेर आणील आणि आरोळी मारील, ‘कृपा, त्यावर कृपा असो!’

⁸मग आमच्या पित्याचे वचन माझ्याकडे आले, ते असे:

⁹जरुब्बाबेलाच्या हातांनी या घराचा पाया घातला; त्याचे हातच ते पूर्ण करतील. मग तुला कळेल की स्वर्गातील सैन्यांच्या पित्याने मला तुमच्याकडे पाठवले आहे. ¹⁰लहान गोष्टींच्या दिवसाचा कोणी तिरस्कार केला आहे? जरुब्बाबेलाच्या हातात ओळंबा पाहून ते आनंद करतील. हे सात म्हणजे आमच्या पित्याचे डोळे आहेत, जे सर्व पृथ्वीवर फिरतात.”

¹¹मग मी त्याला विचारले, “दीपस्तंभाच्या उजवीकडे व डावीकडे असलेली ही दोन जैतुनाची झाडे काय आहेत?” ¹²मी पुन्हा विचारले, “सोनेरी तेल ओतणाऱ्या दोन सोनेरी नळ्यांजवळ असलेल्या ह्या दोन जैतुनाच्या फांद्या काय आहेत?”

¹³तो मला म्हणाला, “ही काय आहेत हे तुला माहीत नाही का?” मी म्हणालो, “नाही, माझ्या प्रभू.”

¹⁴तो म्हणाला, “हे दोघे म्हणजे सर्व पृथ्वीच्या प्रभूजवळ उभे असलेले दोन अभिषिक्त जन आहेत.”