आगोबाहेक अरू केही कामका निम्ति नलाग्ने दाख

एउटा छोटो, निराशाजनक चित्र। दाखको बोटको काठ जल्नुअघि नै निर्माणको निम्ति बेकामको हुन्छ, र डढेपछि त झन् दोब्बर बेकामको। हाम्रा पिता भन्नुहुन्छ, यरूशलेमका मानिसहरू उहाँको निम्ति त्यस्तै हुन्: आगोको निम्ति राखिएका, कुनै कामको लायक नभएका।

अध्याय 15।

तब हाम्रा पिताको वचन मकहाँ यसरी आयो:

“हे मानिसको पुत्र, दाखको काठ अरू कुनै काठभन्दा कसरी उत्तम हुन्छ—वनका रूखहरूका बीचमा भएको दाखको हाँगो? के त्यसको काठ कुनै उपयोगी कामका लागि प्रयोग गर्न सकिन्छ? के त्यसबाट चीजहरू झुन्ड्याउन किला बनाउन सकिन्छ? हेर्—त्यो दाउराको रूपमा आगोमा फालिन्छ। आगोले त्यसका दुवै छेउलाई खान्छ, त्यसको बीच भाग डढेर जान्छ। के त्यो कुनै कामका लागि उपयुक्त हुन्छ? सिङ्गै छँदा नै बेकम्मा छ भने, आगोले त्यसलाई भस्म पारेर त्यो डढिसकेपछि त झन् कति कम काम लाग्ला—के त्यसबाट केही बनाउन सकिन्छ?”

यसकारण सार्वभौम पिताले यसो भन्नुहुन्छ: “वनका रूखहरूका बीचमा भएको दाखको काठलाई मैले दाउराको रूपमा आगोलाई दिएँ, त्यसरी नै मैले यरूशलेममा बस्नेहरूलाई त्यागिदिएको छु। म आफ्नो अनुहार तिनीहरूको विरुद्धमा फर्काउनेछु। तिनीहरू एउटा आगोबाट उम्के, तर अर्कोले तिनीहरूलाई भस्म पार्नेछ; अनि जब म आफ्नो अनुहार तिनीहरूको विरुद्धमा फर्काउनेछु, तब म नै तिमीहरूका पिता हुँ भनी तिमीहरूले जान्नेछौ। म त्यस देशलाई उजाड पार्नेछु, किनकि तिनीहरू पूर्ण रूपमा विश्वासघाती भएका छन्, सार्वभौम पिता घोषणा गर्नुहुन्छ।”