छापिएको
पुस्तक

लापरवाह वचन, निको पार्ने जिब्रो

धेरैजसो काम, वचन र अरूले देख्न सक्ने कुराबारे। परिश्रमी हातले शासन गर्छ भने अल्छीपनको अन्त्य बेगारीमा हुन्छ; लापरवाह वचनले छुराझैँ घोच्छ, र झूटो जिब्रो क्षणभर मात्र टिक्छ। तिनका बीचमा एउटा शान्त पङ्क्ति: चिन्ताले हृदयलाई थिच्छ, र दयालु वचनले त्यसलाई उठाउँछ।

अध्याय 12।

अनुशासन मन पराउनेले ज्ञान मन पराउँछ, तर सुधार घृणा गर्ने मूर्ख हो। असल मानिसले हाम्रा पिताबाट अनुग्रह पाउँछ, तर दुष्ट योजना रच्ने मानिसलाई उहाँले दोषी ठहराउनुहुन्छ। दुष्टताले कोही स्थिर हुँदैन, तर धर्मीको जरा कहिल्यै हल्लाइनेछैन। उत्तम चरित्रकी पत्नी आफ्ना पतिको मुकुट हो, तर लाज ल्याउने पत्नी उसका हड्डीमा लागेको सडन जस्तै हो। धर्मीका योजनाहरू न्यायपूर्ण हुन्छन्, तर दुष्टको सल्लाह छलपूर्ण हुन्छ। दुष्टका वचनहरू रगतका निम्ति ढुकेर बस्छन्, तर सोझाका वचनले निर्दोषलाई बचाउँछ। दुष्टहरू पल्टाइन्छन् र रहँदैनन्, तर धर्मीको घर अडिग रहनेछ। मानिस आफ्नो असल बुद्धिअनुसार प्रशंसित हुन्छ, तर कुटिल मनको मानिस तुच्छ ठानिन्छ। तुच्छ भई नोकर राख्नु, महान् हुने ढोँग गरेर भोकै बस्नुभन्दा असल हो। धर्मीले आफ्ना पशुहरूका आवश्यकताको ख्याल राख्छ, तर दुष्टको दया पनि निष्ठुर हुन्छ। आफ्नो जमिन जोत्नेसँग प्रशस्त अन्न हुनेछ, तर व्यर्थका कुरा पछ्याउने बुद्धिहीन हो। दुष्टहरू खराब मानिसहरूको लुटको इच्छा गर्छन्, तर धर्मीको जराले फल दिन्छ। खराब मानिस आफ्नै पापमय कुराले पासोमा पर्छ, तर धर्मी सङ्कष्टबाट उम्कन्छ। आफ्ना वचनका फलबाट मानिस असल कुराले भरिन्छ, अनि आफ्ना हातको कामले उसलाई प्रतिफल दिन्छ। मूर्खको बाटो उसकै दृष्टिमा ठीक देखिन्छ, तर बुद्धिमान्‌ले सल्लाह सुन्छ। मूर्खले आफ्नो रिस तुरुन्तै देखाउँछ, तर विवेकीले अपमानलाई बेवास्ता गर्छ। सत्य बोल्नेले इमानदार गवाही दिन्छ, तर झूटो साक्षीले झूट बोल्छ। लापरवाह वचनले तरवारले झैँ घोच्छ, तर बुद्धिमान्‌को जिब्रोले निको पार्छ। सत्यवादी ओठ सदासर्वदा रहन्छ, तर झूटो जिब्रो क्षणभर मात्र टिक्छ। दुष्ट योजना रच्नेहरूको हृदय छलले भरिन्छ, तर शान्ति बढाउनेहरूलाई आनन्द हुन्छ। धर्मीमाथि कुनै हानि आइपर्दैन, तर दुष्टहरू सङ्कष्टले भरिएका हुन्छन्। झूटो ओठ हाम्रा पितालाई घृणित छ, तर विश्वासयोग्य व्यवहार गर्नेहरूमा उहाँ प्रसन्न हुनुहुन्छ। विवेकीले आफ्नो ज्ञान आफैँभित्र राख्छ, तर मूर्खहरूको हृदयले मूर्खता उगल्छ। परिश्रमी हातले शासन गर्नेछ, तर अल्छीपन दास-श्रममा पुग्छ। चिन्ताले हृदयलाई थिचिदिन्छ, तर दयालु वचनले त्यसलाई प्रफुल्ल पार्छ। धर्मीले आफ्नो छिमेकीलाई मार्गदर्शन गर्छ, तर दुष्टको बाटोले तिनीहरूलाई बहकाउँछ। अल्छीले आफ्नो सिकार पोल्दैन, तर परिश्रमीले आफ्नो सम्पत्तिलाई बहुमूल्य ठान्छ। धार्मिकताको मार्गमा जीवन छ, अनि त्यस बाटोमा मृत्यु हुँदैन।