ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਭਜਨ।
ਇੱਕ ਹਾਕਮ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਚਰਣ-ਨਿਯਮ। ਉਹ ਵਚਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਕੰਮੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੇਗਾ, ਲੁਕ ਕੇ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਏਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਵਫ਼ਾਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨੌਕਰ ਰੱਖੇਗਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ — ਅਤੇ ਹਰ ਸਵੇਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢੇਗਾ।
101 1ਅਟੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਮੈਂ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਵਾਂਗਾ। 2ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਦੋਂ ਆਵੇਂਗਾ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗਾ। 3ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਿਕੰਮੀ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਭਟਕ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਘਿਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਿੰਬੜੇਗਾ। 4ਟੇਢਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਬੁਰਾਈ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾਂਗਾ। 5ਜੋ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਕਰਾਵਾਂਗਾ; ਹੰਕਾਰੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਘਮੰਡੀ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। 6ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਸ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਣ; ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। 7ਜੋ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸੇਗਾ; ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। 8ਹਰ ਸਵੇਰ ਮੈਂ ਦੇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਵਾਂਗਾ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਬੁਰਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।
