ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਗੀਤ।
ਇੱਕ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਿਆਂ ਅੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਝੂਠੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਧੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਦੇਸੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਨਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਮਸ਼ਕ, ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਤੰਬੂ।
120 1ਆਪਣੀ ਬਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
2ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜੀਭ ਤੋਂ ਛੁਡਾ। 3ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜੀਭ, ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਵਧਾ ਕੇ ਦੇਵੇਗਾ? 4ਸੂਰਮੇ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਤੀਰ, ਝਾੜੂ-ਬੂਟੇ ਦੇ ਬਲਦੇ ਹੋਏ ਅੰਗਿਆਰਾਂ ਨਾਲ। a a v4 ਝਾੜੂ-ਬੂਟਾ ਇੱਕ ਮਾਰੂਥਲੀ ਝਾੜੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਲਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੇਕ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਲਦਾ ਹੈ।
5ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਬਦਹਾਲੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਮੇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਮੈਂ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਤੰਬੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ! b b v5 ਮੇਸ਼ਕ ਦੂਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਤੇ ਕੇਦਾਰ ਦੂਰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਰਬੀ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਸੀ — ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਥਾਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਨਾਮ ਲਏ ਗਏ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀ ਓਪਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। 6ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। 7ਮੈਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
