ਮੇਰੀ ਚਟਾਨ, ਮੇਰੀ ਪਨਾਹ
ਦਾਊਦ ਦਾ ਭਜਨ।
ਦਾਊਦ ਯੁੱਧ ਲਈ ਸਿਖਾਏ ਗਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨਾ ਮਾਮੂਲੀ ਹੈ — ਇੱਕ ਸਾਹ, ਇੱਕ ਲੰਘਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਵਧਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਬੱਚੇ।
144 1ਧੰਨ ਹੋਵੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਚਟਾਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ, ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ— 2ਮੇਰਾ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਗੜ੍ਹ, ਮੇਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਢਾਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ।
3ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੁੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਦਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? 4ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
5ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਅਤੇ ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗਣਗੇ। 6ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਾ ਅਤੇ ਖਿਲਾਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ; ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ। 7ਉੱਚਿਓਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾ, ਪਰਦੇਸੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, 8ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਝੂਠੀ ਸਹੁੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
9ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ; ਦਸ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਰਬਤ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਵਾਂਗਾ, 10ਉਸੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦਾਊਦ ਨੂੰ ਬੇਰਹਿਮ ਤਲਵਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
11ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਝੂਠੀ ਸਹੁੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
12ਤਦ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੀਆਂ ਧੀਆਂ ਖੂੰਜੇ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜੋ ਮਹਿਲ ਲਈ ਘੜੇ ਹੋਏ। 13ਸਾਡੇ ਗੁਦਾਮ ਭਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੇ ਇੱਜੜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਣਗੇ, ਸਾਡੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ; 14ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂ ਗੱਭਣ ਹੋਣਗੇ, ਨਾ ਕੰਧਾਂ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ, ਨਾ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਸਾਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੀ ਦੁਹਾਈ। 15ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਨ; ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
