ਜ਼ਬੂਰ 17

17 ¹ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ; ਮੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇ; ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਛਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ। ²ਮੇਰਾ ਨਿਆਂ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਆਵੇ; ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ ਉਹ ਵੇਖਣ।

³ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਰਤਾਇਆ ਪਰ ਕੁਝ ਨਾ ਪਾਇਆ; ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੇ। ⁴ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ, ਤੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ⁵ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਤੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਤਿਲਕੇ।

⁶ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇਂਗਾ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ; ਮੇਰੀ ਸੁਣ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ। ⁷ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਚਰਜ ਵਿਖਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ⁸ਮੈਨੂੰ ਪੁਤਲੀ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ⁹ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਜਾਨੀ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

¹⁰ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ¹¹ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ ਸਾਨੂੰ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੱਡਦੇ ਹਨ। ¹²ਉਹ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਪਾੜਨ ਲਈ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਜੁਆਨ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਘਾਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ।

¹³ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਉੱਠ! ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਉਹ ਦਾ, ਉਹ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ! ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੁਸ਼ਟ ਤੋਂ ਛੁਡਾ, ¹⁴ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ — ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢਿੱਡ ਭਰਦਾ ਹੈਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਾਫ਼ਰੀ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਬਾਲਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

¹⁵ਪਰ ਮੈਂ, ਮੈਂ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਾਗਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।