ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਅਯਾਲੀ
ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਭਜਨ।
ਅਯਾਲੀ ਦਾਊਦ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ: ਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਪਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਢਿੱਲੀ ਪਈ ਤਾਂ ਮੋੜ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਡੂੰਘੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੀ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ ਲੰਘਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਜਾਈ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਭਲਿਆਈ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ — ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
23 1ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰਾ ਅਯਾਲੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਥੁੜ ਨਹੀਂ। 2ਹਰੀਆਂ ਚਰਾਂਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 3ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਨਿਮਿੱਤ। 4ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਯੇ ਦੀ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਬੁਰਿਆਈ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਸੋਟੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਠੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। 5ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲ਼ਦਾ ਹੈਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਲਾ ਉੱਛਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। 6ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਭਲਿਆਈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।