ਜ਼ਬੂਰ 36

36 ¹ਅਪਰਾਧ ਦੁਸ਼ਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭੈ ਨਹੀਂ ਹੈ।

²ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਏਨੀ ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ³ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਦੀ ਅਤੇ ਛਲ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਅਤੇ ਭਲਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ⁴ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਬਦੀ ਦੀਆਂ ਜੁਗਤਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭੈੜੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੋਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

⁵ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰਾ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਤੱਕ। ⁶ਤੇਰੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਬਲਵਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਵੱਡੀ ਡੂੰਘਿਆਈ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ⁷ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰਾ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿੰਨਾ ਅਨਮੋਲ ਹੈ! ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇਰੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ। ⁸ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਨਾਲ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੰਦਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ⁹ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।

¹⁰ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਾਈ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ। ¹¹ਹੰਕਾਰੀ ਦਾ ਪੈਰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਿੱਧੇ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇਵੇ। ¹²ਓਥੇ ਬੁਰਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ; ਉਹ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਹਨ, ਉੱਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।