ਜ਼ਬੂਰ 39

39 ¹ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਾਂ; ਮੈਂ ਲਗਾਮ ਰੱਖਾਂਗਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ।” ²ਮੈਂ ਗੁੰਗਾ ਤੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਿਹਾ; ਮੈਂ ਭਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ³ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਅੱਗ ਬਲ ਉੱਠੀ; ਤਦ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ: ⁴ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਕੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਛਿਣਭੰਗਰ ਹਾਂ।

⁵ਵੇਖ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਇੰਚ ਲੰਮੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੀ ਹੈ। ਸਲਹ। ⁶ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਾਂਭੇਗਾ। ⁷ਅਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਆਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ⁸ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ; ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਦਾ ਮਖੌਲ ਨਾ ਬਣਾ। ⁹ਮੈਂ ਗੁੰਗਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ¹⁰ਆਪਣੀ ਮਾਰ ਮੈਥੋਂ ਹਟਾ; ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸੱਟ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

¹¹ਤੂੰ ਬਦੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਝਿੜਕਾਂ ਨਾਲ ਤਾੜਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੀ ਹੈ। ਸਲਹ। ¹²ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇ; ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆਂ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਰਦੇਸੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਪਰਾਹੁਣਾ। ¹³ਮੈਥੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਸਕਾਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਰ ਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਰਹਾਂ।