Modlitwa Habakuka
Habakuk oddaje w modlitwie to, co usłyszał, widząc naszego Ojca wyruszającego z Temanu, wstrząsającego górami i narodami, by zbawić swój lud. Widzenie przejmuje go drżeniem do szpiku kości — a jednak wybiera radość w Ojcu swego zbawienia, choćby zawiódł każdy plon i każda trzoda.
3 1Modlitwa proroka Habakuka, na Szigjonot. a a v1 Szigjonot: prawdopodobnie żarliwy, swobodnie płynący styl muzyczny; ta modlitwa została napisana, aby ją śpiewać. 2Ojcze, usłyszałem wieść o tobie i ogarnia mnie bojaźń. Ojcze, ożyw swoje dzieło w naszych czasach; w naszych czasach daj je poznać; w gniewie pamiętaj o miłosierdziu. b b v2 Habakuk prosi naszego Ojca, aby pamiętał o swoim sercu pełnym miłosierdzia — o głębokiej miłości, jaką rodzic żywi do dziecka. Pod każdym wołaniem o miłosierdzie kryje się wołanie, aby serce naszego Ojca zwróciło się ku nam. 3Nasz Ojciec przyszedł z Temanu, Święty z góry Paran. Jego wspaniałość okryła niebiosa, a ziemia była pełna jego chwały. 4Jego blask był jak światło; promienie błyskały z jego ręki; i tam ukryta była jego moc. 5Przed nim szedł mór, a zaraza szła za jego stopami. 6Stanął i wstrząsnął ziemią; spojrzał i sprawił, że narody zadrżały. Odwieczne góry rozpadły się; wiekuiste pagórki się obniżyły. Jego drogi są odwieczne. 7Widziałem namioty Kuszanu w udręce; drżały zasłony ziemi midiańskiej. 8Czy przeciw rzekom był twój gniew, Ojcze? Czy przeciw rzekom twój gniew, czy przeciw morzu twoja zapalczywość, gdy jechałeś na swoich koniach, na swoich rydwanach zbawienia? 9Odsłoniłeś swój łuk; przywołałeś mnóstwo strzał. Rozdarłeś ziemię rzekami. 10Góry ujrzały ciebie i zadrżały; wzburzone wody przewaliły się; głębia podniosła swój głos i wysoko wzniosła swoje ręce. 11Słońce i księżyc stanęły w swoim wysokim przybytku, w świetle twoich mknących strzał, w blasku twojej lśniącej włóczni. 12W zapalczywości kroczyłeś przez ziemię; w gniewie młóciłeś narody. 13Wyruszyłeś dla zbawienia swojego ludu, dla zbawienia swojego pomazańca. Zmiażdżyłeś głowę domu bezbożnika, obnażając go od głowy aż po stopy. 14Jego własnymi strzałami przebiłeś głowę jego wojowników, którzy ruszyli w pędzie, aby mnie rozproszyć, radując się złośliwie, jakby chcieli w ukryciu pożreć ubogiego. 15Zdeptałeś morze swoimi końmi, wzburzenie potężnych wód. 16Usłyszałem i zadrżało moje ciało; na ten dźwięk zadrgały moje wargi; zgnilizna wkradła się w moje kości, a nogi zadrżały pode mną. Lecz będę czekał w ciszy na dzień niedoli, który spadnie na lud najeżdżający na nas.
17Choć drzewo figowe nie zakwitnie i nie będzie owocu na winoroślach; choć zawiedzie plon oliwek, a pola nie wydadzą żywności; choć nie będzie trzody w zagrodzie, i nie będzie bydła w oborach, 18to jednak będę się radował w naszym Ojcu; będę się weselił w Ojcu mojego zbawienia. 19Wszechmocny Ojciec jest moją mocą; on czyni moje nogi jak u łani; sprawia, że stąpam po wyżynach. Przewodnikowi chóru: na moich instrumentach strunowych. c c v19 „Przewodnikowi chóru: na moich instrumentach strunowych” to wskazówka wykonawcza, która pokazuje, że ta modlitwa została ułożona dla chóru świątynnego.
