Mój Ojciec, mój Pasterz
Psalm Dawidowy.
Dawid pasterz pisze o ojcowskiej trosce, której sam doświadcza. Jest nakarmiony i napojony, przywracany do sił, gdy jego dusza słabnie, i bez lęku przeprowadzony przez dolinę głębokiego cienia. Potem zasiada przy stole zastawionym na oczach jego wrogów. Dobroć nie tylko idzie za nim, ale wręcz go ściga.
23 1Mój Ojciec jest moim pasterzem; niczego mi nie brakuje. 2Na zielonych pastwiskach pozwala mi się położyć; nad spokojne wody mnie prowadzi. 3Pokrzepia moją duszę; prowadzi mnie ścieżkami sprawiedliwości przez wzgląd na swoje imię. 4Choćbym nawet szedł doliną cienia śmierci, nie będę się bał zła, bo ty jesteś ze mną; twój kij i twoja laska mnie pocieszają. 5Zastawiasz przede mną stół na oczach moich wrogów; namaszczasz oliwą moją głowę; mój kielich przelewa się. 6Z pewnością dobroć i niezawodna miłość będą podążać za mną przez wszystkie dni mojego życia, a ja zamieszkam w domu mojego Ojca na wieki.
