Wołanie z krańców ziemi
Przewodnikowi chóru; na instrumentach strunowych. Dawidowy.
Modlitwa posłana z krańców ziemi przez człowieka, którego serce słabnie, z prośbą do Ojca, by zaprowadził go na skałę wyższą od niego. Pragnie zamieszkać, a nie tylko odwiedzić — Twój namiot na zawsze — i długiego życia dla króla.
61 1Usłysz moje wołanie, Ojcze mój; wysłuchaj mojej modlitwy. 2Z krańców ziemi wołam do ciebie, gdy słabnie moje serce; zaprowadź mnie na skałę, która jest wyższa ode mnie. 3Bo byłeś moją ucieczką, warowną wieżą przeciw wrogowi.
4Pragnę mieszkać w twoim namiocie na wieki i szukać schronienia pod osłoną twoich skrzydeł. 5Bo ty, Ojcze mój, usłyszałeś moje śluby; dałeś mi dziedzictwo tych, którzy boją się twojego imienia. 6Dodaj lat do życia króla; niech jego lata sięgają wielu pokoleń. 7Niech zasiada na tronie przed naszym Ojcem na wieki; ustanów swoją wierną miłość i wierność, aby go strzegły. 8Wtedy zawsze będę śpiewał chwałę twojemu imieniu i wypełniał moje śluby dzień po dniu.
