Kobieta i smok

Brzemienna kobieta i smok czekający, by pożreć jej dziecko. Dziecko zostaje porwane do tronu naszego Ojca, kobieta ucieka na pustynię, a Michał strąca smoka z nieba. Pokonany, zwraca się przeciw jej pozostałym dzieciom — wściekły, bo zostało mu niewiele czasu.

Rozdział 12.

Na niebie ukazał się wielki znak: kobieta odziana w słońce, księżyc pod jej stopami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd. Była brzemienna i krzyczała w bólach porodowych, w męce rodzenia.

Potem ukazał się na niebie inny znak: ogromny ognistoczerwony smok, mający siedem głów, dziesięć rogów i siedem koron na swoich głowach. Jego ogon powlókł na ziemię trzecią część gwiazd nieba. Smok stanął przed kobietą, która miała rodzić, gotów pożreć jej dziecko w chwili, gdy się narodzi. Urodziła syna, dziecię płci męskiej — Jezusa — który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną. Lecz jej dziecko zostało porwane do naszego Ojca i do jego tronu. Kobieta uciekła na pustynię, na miejsce przygotowane przez naszego Ojca, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

I wybuchła wojna w niebie: Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem, a smok i jego aniołowie walczyli przeciwko nim. Lecz nie był dość silny i stracili swoje miejsce w niebie. Wielki smok — wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodziciel całego świata — został strącony na ziemię, a z nim jego aniołowie.

Potem usłyszałem donośny głos w niebie: „Teraz nastało zbawienie, moc i Królestwo naszego Ojca oraz władza jego Chrystusa. Bo został strącony oskarżyciel naszych braci i sióstr, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Ojcem.” Zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo swojego świadectwa; nie przywiązali się do swojego życia aż do śmierci. Dlatego radujcie się, niebiosa, i wy, którzy w nich mieszkacie! Lecz biada ziemi i morzu, bo diabeł zstąpił do was w wielkiej wściekłości, wiedząc, że mało ma czasu.

Gdy smok ujrzał, że został strącony na ziemię, zaczął ścigać kobietę, która urodziła dziecię płci męskiej. Kobieta otrzymała dwa skrzydła wielkiego orła, aby mogła lecieć na pustynię, na przygotowane dla niej miejsce, gdzie będzie żywiona przez czas, czasy i połowę czasu, poza zasięgiem węża. Wąż wyrzucił ze swojej paszczy za kobietą wodę niczym rzekę, aby ją porwał potok. Ziemia pomogła kobiecie: otworzyła swoje usta i pochłonęła rzekę, którą smok wyrzucił ze swojej paszczy. Rozgniewany na kobietę, smok ruszył na wojnę przeciwko reszcie jej potomstwa — przeciwko tym, którzy przestrzegają przykazań naszego Ojca i trzymają się świadectwa Jezusa.