என் உதவி எங்கிருந்து வரும்?
ஆரோகணப் பாடல்.
ஆபத்தும் மேடைகளும் இருந்த மலைகளை ஒரு பயணி ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறான்; ஆனால் தன் சகாயத்தை வேறிடத்தில் கண்டுகொள்கிறான் — வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினவரும், ஒருபோதும் உறங்காதவருமாகிய தன் பிதா. வாக்குத்தத்தம் விலக்கு அல்ல, துணையாக வருதல்: நீ போகும்போதும் நீ வரும்போதும்.
121 1நான் என் கண்களை மலைகளை நோக்கி ஏறெடுக்கிறேன்—என் உதவி எங்கிருந்து வரும்?
2வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின என் பிதாவினிடத்திலிருந்து என் உதவி வரும்.
3அவர் உன் காலைத் தள்ளாடவிடார்; உன்னைக் காக்கிறவர் உறங்கார். 4இதோ, இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் உறங்குகிறதுமில்லை நித்திரை செய்கிறதுமில்லை.
5உன் பிதா உன்னைக் காக்கிறார்; உன் பிதா உன் வலதுபுறத்தில் உனக்கு நிழலாயிருக்கிறார். 6பகலில் வெயிலாவது, இரவில் நிலவாவது உன்னைச் சேதப்படுத்தாது.
7உன் பிதா சகல தீங்குக்கும் உன்னைத் தப்புவிப்பார்; அவர் உன் ஆத்துமாவைக் காப்பார். 8உன் போக்கையும் வரவையும் உன் பிதா இப்பொழுதும் என்றென்றைக்கும் காப்பார்.
