சங்கீதம் 127

127 ¹எங்கள் பிதா வீட்டைக் கட்டாவிட்டால், அதைக் கட்டுகிறவர்கள் வீணாய்ப் பாடுபடுகிறார்கள். எங்கள் பிதா நகரத்தைக் காவல்காக்காவிட்டால், காவற்காரன் வீணாய் விழித்திருக்கிறான். ²நீங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, இராமட்டும் விழித்திருந்து, வருத்தத்தின் அப்பத்தைப் புசிப்பது வீணே; ஏனெனில் அவர் தமது நேசருக்கு நித்திரையை அளிக்கிறார்.

³பிள்ளைகள் எங்கள் பிதாவினால் அளிக்கப்படும் சுதந்தரம், கர்ப்பத்தின் கனி ஒரு வெகுமதி. ⁴பராக்கிரமசாலியின் கையிலுள்ள அம்புகளைப்போல், வாலிபப்பிராயத்தின் பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். ⁵தன் அம்பறாத்தூணியை அவைகளால் நிரப்புகிற மனுஷன் பாக்கியவான்! அவன் நகரவாசலில் தன் சத்துருக்களோடே பேசும்போது வெட்கப்படமாட்டான். ^a a v5 நகரவாசல் என்பது வழக்குகளும் சமூக விவகாரங்களும் தீர்க்கப்பட்ட பொது இடமாய் இருந்தது — அநேக குமாரர்களை உடையிருப்பது, அங்கே உமக்கு ஆதரவாக வலிமையான பேச்சாளர்களை உடையிருப்பதாய் இருந்தது.