சங்கீதம் 88

88 ¹என் இரட்சிப்பின் பிதாவே, பகலில் நான் கூப்பிடுகிறேன், இரவில் உமக்கு முன்பாக அழுகிறேன். ²என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாக வரட்டும்; என் கூக்குரலுக்கு உமது செவியைச் சாயும். ³என் ஆத்துமா துன்பங்களால் நிறைந்திருக்கிறது, என் ஜீவன் பாதாளத்திற்குச் சமீபமாகிறது. ⁴நான் குழியில் இறங்குகிறவர்களோடே எண்ணப்பட்டேன்; பெலனற்ற மனிதனைப்போலானேன். ⁵மரித்தோரிடையே கைவிடப்பட்டவனாய், கல்லறையில் கிடக்கும் கொலையுண்டவர்களைப்போல, நீர் இனி நினையாதவர்களைப்போல; ஏனெனில் அவர்கள் உமது கரத்தினின்று அறுப்புண்டவர்கள். ⁶நீர் என்னைப் படுகுழியின் ஆழங்களில், இருள் நிறைந்த இடங்களில், ஆழங்களில் கிடத்தினீர். ⁷உமது கோபம் என்மேல் பாரமாய் இருக்கிறது, உமது எல்லா அலைகளாலும் என்னை மூழ்கடிக்கிறீர்.

⁸என் தோழர்களை என்னைவிட்டுத் தூரமாக்கினீர்; அவர்களுக்கு என்னை அருவருப்பாக்கினீர். நான் தப்பிப்போக முடியாதபடி அடைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்; ⁹என் கண் துக்கத்தால் மங்கிப்போகிறது. நாள்தோறும் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன், என் பிதாவே; என் கைகளை உமக்கு நேராக விரிக்கிறேன். ¹⁰மரித்தோருக்கு நீர் அற்புதங்களைச் செய்வீரோ? மரித்துப்போனவர்கள் எழுந்து உம்மைத் துதிப்பார்களோ?

¹¹உமது உடன்படிக்கை அன்பு கல்லறையிலும், உமது உண்மை அழிவின் இடத்திலும் அறிவிக்கப்படுமோ? ^a a v11 அபத்தோன்: 'அழிவு' என்பதற்கான எபிரெய வார்த்தை; மரித்தோரின் மிக ஆழமான இடத்திற்கான ஒரு பெயர். ¹²உமது அற்புதங்கள் இருளில் அறியப்படுமோ, உமது நீதி மறதியின் தேசத்தில் அறியப்படுமோ? ¹³ஆனாலும் நான் உம்மை நோக்கி உதவிக்காகக் கூப்பிடுகிறேன், என் பிதாவே; காலையில் என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாக வருகிறது. ¹⁴என் பிதாவே, ஏன் என் ஆத்துமாவைத் தள்ளிவிடுகிறீர்? ஏன் உமது முகத்தை என்னைவிட்டு மறைக்கிறீர்? ¹⁵என் சிறுவயதுமுதல் உபத்திரவப்பட்டு, மரணத்திற்கு அருகில் இருந்தேன்; உமது பயங்கரங்களைச் சுமந்தேன்; நான் மனச்சோர்வடைந்திருக்கிறேன். ¹⁶உமது கோபாக்கினை என்மேல் புரண்டோடியது; உமது பயங்கரமான தாக்குதல்கள் என்னை அழிக்கின்றன. ¹⁷அவைகள் நாள்முழுவதும் வெள்ளத்தைப்போல என்னைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன; அவைகள் ஒன்றாய் என்னை நெருக்குகின்றன. ¹⁸நேசரையும் சிநேகிதனையும் என்னைவிட்டுத் தூரமாக்கினீர்; என் தோழர்கள் இருளில் இருக்கிறார்கள்.