Davut Mağaradan Feryat Ediyor
Davut'un bir bilgelik mezmuru; mağaradayken. Bir dua.
Davut bir mağarada dua eder ve tam bir yalnızlığı anlatır: sağıma bak, kimse beni tanımıyor, sığınak kalmadı, yaşayıp yaşamadığım kimsenin umurunda değil. Babası'nı, yaşayanlar diyarındaki payı olarak adlandırır ve zindandan çıkarılmayı ister.
142 1Yüksek sesle Babam'a feryat ediyorum; yüksek sesle O'na yalvarıp merhamet diliyorum. a a v1 Maskil, düşünmeye yönelten bir öğreti ilahisidir—yalnızca söylenmek için değil, üzerinde derin derin düşünülmek için yazılmış bir mezmurdur. 2Yakınmamı O'nun önüne döküyorum; sıkıntımı O'nun önünde anlatıyorum. 3İçimde ruhum bitkin düştüğünde, yolumu bilen sensin. Yürüdüğüm patikada bana tuzak gizlediler. 4Sağıma bak ve gör — beni tanıyan kimse yok; bana sığınak kalmadı; canımı kayıran kimse yok. 5Sana feryat ediyorum, Babam; diyorum ki: «Sen benim sığınağımsın, yaşayanlar diyarında payımsın.» 6Feryadıma kulak ver, çünkü çok düşkün duruma düştüm. Beni kovalayanlardan kurtar, çünkü onlar benden güçlüdür. 7Canımı zindandan çıkar, ki adına şükredeyim. Doğrular çevremde toplanacak, çünkü bana çok iyi davranacaksın.
