Babam, Çobanım
Davut'un mezmuru.
Çoban Davut, kendisine babalık edilmesi üzerine yazar: beslenmiş, sulanmış, canı bittiğinde geri getirilmiş, korkusuzca derin gölge vadisinden geçirilmiş, sonra düşmanlarının önünde kurulan bir sofraya oturtulmuştur. İyilik onu yalnızca izlemez — ardından koşar.
23 1Babam çobanımdır; eksiğim olmaz. 2Yemyeşil çayırlarda beni yatırır; sakin suların kıyısına götürür. 3İçimi tazeler; beni doğruluk yollarında yürütür adı uğruna. 4Ölümün gölgesinin vadisinden geçsem bile, kötülükten korkmam, çünkü sen benimlesin; çomağın ve değneğin bana güven verir. 5Bana bir sofra kurarsın düşmanlarımın önünde; başıma yağ sürersin; kâsem taşıyor. 6Yaşamım boyunca yalnızca iyilik ve tükenmez sevgi izleyecek beni, ve sonsuza dek Babam'ın evinde oturacağım.
