Adanış İçin Bir İlahi
Bir mezmur. Tapınağın adanışı için bir ilahi. Davut'un.
Şifadan sonraki bir adama töreni için yazıldı. Davut, işleri yolundayken asla sarsılmayacağını sandığını, sonra Babası'nın yüzünün gizlendiğini itiraf eder. Toprağın övgü sunamayacağını söyler ve yas giysilerinin sevinçle değiştirilmesiyle biter.
30 1Seni yücelteceğim, Babam, çünkü beni yükselttin, düşmanlarımın halime sevinmesine izin vermedin.
2Babam, yardım için sana yakardım, sen de bana şifa verdin. 3Babam, canımı ölüler diyarından çıkardın; beni yaşattın, ölüm çukuruna inmeme izin vermedin.
4Babamız'ı ilahilerle övün, ey O'nun sadık kulları, kutsal adına şükredin. 5Çünkü öfkesi bir an sürer, ama lütfu bir ömür boyu; gözyaşı gece boyu sürebilir, ama sevinç sabahleyin gelir.
6Güvenlik içindeyken dedim ki: «Asla sarsılmayacağım.» 7Babam, lütfunla dağımı sarsılmaz kıldın; ama yüzünü gizleyince, dehşete düştüm.
8Sana, Babam, seslendim; Egemen Baba'ya merhamet için yalvardım: 9«Susturulursam, ölüm çukuruna inersem ne kazanılır? Toprak seni över mi? Sadakatini duyurur mu?» 10Beni işit, Babam, bana lütfet; Babam, yardımcım ol.
11Yasımı oyuna çevirdin; çulumu üzerimden çıkarıp beni sevinçle donattın, 12öyle ki yüreğim seni ezgilerle övsün, susmasın. Babam, sana sonsuza dek şükredeceğim.
