የዮናስ ቍጣ

ዮናስ የፈራው ምሕረትን ነበር። አብ እንደሚራራ ስላወቀ እንደ ሸሸ ይናዘዛል፣ ሞትንም ይለምናል። አንዲት ተክል ትጋርደዋለች፣ ትል ያደርቃታል፤ አብም ያላሳደግኻት ተክል ከብዙ ሺህ ሰዎች ከተማ ለምን ትበልጥብሃለች ብሎ ይጠይቀዋል።

ምዕራፍ 4።

ይህ ነገር ግን ዮናስን እጅግ አስከፋው፤ በቍጣም ነደደ። ወደ አባታችንም ጸለየ፤ “አባት ሆይ፣ እባክህ፣ በገዛ አገሬ ሳለሁ የተናገርሁት ይህ አልነበረምን? ባለ ጸጋ፣ ርኅሩኅ አባት፣ ለቍጣ የዘገየህ፣ በኪዳን ፍቅር የተትረፈረፍህ፣ መዓትን ከመላክ የምትመለስ መሆንህን ዐውቄ ነበርና አስቀድሜ ወደ ተርሴስ የሸሸሁት ስለዚህ ነው። አሁንም አባታችን ሆይ፣ እባክህ ነፍሴን ከእኔ ውሰድ፤ ከሕይወት ሞት ይሻለኛልና።”

አባታችንም፣ “እንዲህ መቈጣትህ ተገቢ ነውን?” አለ።

ዮናስም ከከተማዪቱ ወጥቶ በምሥራቅ በኩል ተቀመጠ፤ በዚያም ለራሱ ዳስ ሠርቶ ከጥላው ሥር ተቀመጠ፤ በከተማዪቱ ላይ የሚሆነውንም ለማየት ይጠባበቅ ነበር። አባታችንም ተክል አዘጋጅቶ በራሱ ላይ ጥላ እንዲሆንለት፣ ከመከራውም እንዲያሳርፈው በዮናስ ላይ ከፍ ብሎ እንዲያድግ አደረገው፤ ዮናስም ስለ ተክሉ እጅግ ደስ አለው። በማግስቱ ንጋት፣ አባታችን ተክሉን የሚመታ ትል አዘጋጀ፤ ተክሉም ደረቀ። ፀሓይ በወጣች ጊዜ፣ አባታችን አቃጣይ የምሥራቅ ነፋስ ላከ፤ ፀሓይም ዮናስ እስኪደክም ድረስ በራሱ ላይ መታው። ይሞትም ዘንድ ተመኝቶ፣ “ከመኖር ሞት ይሻለኛል” አለ።

አባታችን ግን ዮናስን፣ “ስለ ተክሉ መቈጣትህ ተገቢ ነውን?” ሲል ጠየቀው። እርሱም፣ “ተገቢ ነው፤ እስከ ሞት ድረስ ተቈጥቻለሁ” አለ።

አባታችንም እንዲህ አለ፤ “ላልደከምህበትም ሆነ ላላሳደግኸው፣ በአንዲት ሌሊት በቅሎ በአንዲት ሌሊት ለደረቀው ተክል ራራህለት። ታዲያ ቀኛቸውን ከግራቸው ለይተው የማያውቁ ከመቶ ሃያ ሺህ የሚበዙ ሰዎች፣ እንዲሁም ብዙ እንስሳት ባሉባት በዚያች በታላቂቱ ከተማ በነነዌ እኔ ልራራ አይገባኝምን?” ^a