ከሳሽ ይቁም

ለመዘምራን አለቃ፤ የዳዊት መዝሙር።

የተከሰሰ ሰው ፍቅሩን በጥላቻ በመለሰለት ላይ ረጅምና ጨካኝ እርግማን ይመልሳል፤ ሹመቱን ሌላ ይውሰድ፣ ልጆቹ ያለ አባት ይቅሩ ይላል። ከዚያም ይተወዋል፤ እኔ ድሀና ችግረኛ ነኝ፤ እነርሱ ይርገሙ፣ አብ ግን ይባርከኝ።

ምዕራፍ 109።

የምስጋናዬ አባት ሆይ፣ ዝም አትበል፤ የክፉዎችና የአታላዮች አፍ በእኔ ላይ ተከፍቷልና፤ በሐሰተኛ ምላስም በእኔ ላይ ይናገራሉ። በጥላቻ ቃላት ከበቡኝ፤ ያለ ምክንያትም ያጠቁኛል። በፍቅሬ ምትክ ይከሱኛል፤ እኔ ግን ራሴን ለጸሎት እሰጣለሁ። ለበጎ ነገር ክፉን፣ ለፍቅሬም ጥላቻን ይከፍሉኛል።

ክፉ ሰው በእርሱ ላይ ሹም፤ ከሳሽም በቀኙ ይቁም። በተፈረደበት ጊዜ በደለኛ ሆኖ ይውጣ፤ ጸሎቱም ኀጢአት ይሁን። ዘመኑ ጥቂት ይሁን፤ ሹመቱንም ሌላ ይውሰድ። ^a ልጆቹ አባት የሌላቸው ይሁኑ፤ ሚስቱም መበለት ትሁን። ልጆቹ ተቅበዝብዘው ይለምኑ፤ ከፈራረሰ ቤታቸውም ይባረሩ። አበዳሪው ያለውን ሁሉ ይውረስ፤ የድካሙንም ፍሬ መጻተኞች ይበዝብዙ። ቸርነትን የሚያደርግ ማንም አይኑርለት፤ አባት የሌላቸውን ልጆቹን የሚራራላቸውም አይኑር። ዘሩ ይጥፋ፤ ስማቸውም በሚመጣው ትውልድ ይደምሰስ። የአባቶቹ በደል በአባታችን ፊት ይታወስ፤ የእናቱም ኀጢአት አይደምሰስ። ኀጢአታቸው ዘወትር በአባታችን ፊት ይሁን፤ መታሰቢያቸውንም ከምድር ያጠፋ ዘንድ።

ቸርነትን ማድረግ አላስታወሰምና፤ ነገር ግን ድኻውንና ችግረኛውን ልባቸውም የተሰበረውን አሳደደ፤ ሊገድላቸውም። መርገምን ወደደ፤ በእርሱ ላይ ይመለስ፤ በረከትን አልወደደም፤ ከእርሱም ይራቅ። መርገምን እንደ ልብሱ ተጎናጸፈ፤ እንደ ውሃ ወደ ሰውነቱ፣ እንደ ዘይትም ወደ አጥንቱ ይስረግ። እንደሚከናነበው ልብስ፣ ዘወትርም እንደሚታጠቀው መታጠቂያ ይሁንለት። ይህ የከሳሾቼ ዋጋ ይሁን፤ በነፍሴ ላይ ክፉን ለሚናገሩም ከአባታችን ዘንድ ይምጣ።

አንተ ግን ሉዓላዊ አባት ሆይ፣ ስለ ስምህ በቸርነት አድርግልኝ፤ የኪዳን ፍቅርህ መልካም ነውና አድነኝ። ድኻና ችግረኛ ነኝና፤ ልቤም በውስጤ ቈስሏል። እንደ ጥላ እጠፋለሁ፤ በመሸ ጊዜም እንደ አንበጣ ተነቀነቅሁ። ጕልበቶቼ ከጦም የተነሣ ደክመዋል፤ ሰውነቴም መነመነ፤ ከሳም። ለከሳሾቼ መሳለቂያ ሆንሁ፤ ባዩኝ ጊዜም ራሳቸውን ይነቀንቃሉ።

እርዳኝ፣ አባቴ ሆይ፤ እንደ ኪዳን ፍቅርህ አድነኝ። ይህ የእጅህ ሥራ መሆኑን ይወቁ፤ አንተ አባቴ፣ ይህን እንዳደረግኸው። እነርሱ ይርገሙ፣ አንተ ግን ትባርካለህ። በተነሡ ጊዜ ያፍራሉ፤ ባሪያህ ግን ደስ ይለዋል። ከሳሾቼ ውርደትን ይልበሱ፤ ነውራቸውንም እንደ መጎናጸፊያ ይከናነቡ።

በአፌ ለአባታችን እጅግ አመሰግናለሁ፤ በብዙ ሕዝብ መካከልም አወድሰዋለሁ። በችግረኛው ቀኝ ይቆማልና፤ ነፍሱን ከሚኰንኑት ያድነው ዘንድ።