የዳዊት ዝምተኛ ጥበቃ

ለመዘምራን አለቃ፤ ለኢዱቱን፤ የዳዊት መዝሙር።

ዳዊት ክፉዎች እየተመለከቱ ሳሉ ምንም ላለመናገር ሞከረ፤ ዝምታውም ሕመሙን አባብሶ እስኪፈነዳ ድረስ ቆየ። የሚወጣውም አብ ሕይወት ምን ያህል አጭር እንደሆነ — ጥቂት ጋት፣ እስትንፋስ — እንዲያሳየውና ከመሄዱ በፊት ዕረፍት እንዲሰጠው የሚለምን ልመና ነው።

ምዕራፍ 39።

እንዲህ አልሁ፤ “በአንደበቴ ኀጢአት እንዳልሠራ መንገዴን እጠብቃለሁ፤ ክፉዎች በአጠገቤ ባሉበት ጊዜ አፌን በልጓም እይዛለሁ።” ዝም አልሁ፤ ጸጥ አልሁ፤ ስለ መልካም ነገር እንኳ ዝም አልሁ፤ ሕመሜም እየባሰ ሄደ። ልቤ በውስጤ ጋለ፤ ሳሰላስለው እሳቱ ነደደ፤ በዚያን ጊዜ እንዲህ አልሁ፦ አባቴ ሆይ፤ ፍጻሜዬን አሳየኝ፤ የዘመኔም ልክ ምን ያህል እንደ ሆነ አሳየኝ፤ ምን ያህል ጊዜያዊ እንደ ሆንሁ አስታውቀኝ።

እነሆ፤ ዘመኔን በስንዝር ልክ አድርገኸዋል፤ ዕድሜዬም በአንተ ፊት እንደ ከንቱ ነው። በእውነት ሰው ሁሉ እስትንፋስ ብቻ ነው። በእውነት ሰው ሁሉ እንደ ጥላ ይመላለሳል፤ በእውነት ሁካታቸው ሁሉ ከንቱ ነው፤ ሀብት ያከማቻል፤ የሚሰበስበውንም ማን እንደ ሆነ አያውቅም። አሁንም ጌታ አባቴ ሆይ፤ ምንን እጠብቃለሁ? ተስፋዬ በአንተ ነው። ከዐመፆቼ ሁሉ አድነኝ፤ የሰነፍ መሳለቂያ አታድርገኝ። ዝም ብያለሁ፤ አፌን አልከፍትም፤ ይህን ያደረግኸው አንተ ነህና። መቅሠፍትህን ከእኔ አርቅ፤ በእጅህ ምት አልቄአለሁ።

ሰውን ስለ ኀጢአቱ በተግሣጽ ትቀጣዋለህ፤ የሚወደውን ሀብት እንደ ብል ትበላዋለህ፤ በእውነት ሰው ሁሉ እስትንፋስ ብቻ ነው። አባቴ ሆይ፤ ጸሎቴን ስማ፤ ጩኸቴንም አድምጥ፤ እንባዬን ቸል አትበል፤ እኔ ከአንተ ጋራ መንገደኛ ብቻ ነኝና፤ እንደ አባቶቼ ሁሉ እንግዳ ነኝ። ዐይንህን ከእኔ መልስ፤ ከመሄዴና ከመጥፋቴ በፊት እንደ ገና ፈገግ እንድል።