ልቤ ሁሉ ወደ አንተ

ለመዘምራን አለቃ፤ በሙት ላቤን ዜማ። የዳዊት መዝሙር።

ለተለየ ማዳን የቀረበ ምስጋና፦ ጠላቶች ወደ ኋላ ተመለሱ፣ ከተሞቻቸው ተነቀሉ፣ ስማቸውም እንኳ ተደመሰሰ። አብ እንደ ጻድቅ ፈራጅና ለተጨቆኑ እንደ መጠጊያ ተቀምጧል። ዳዊት አሕዛብ ሟቾች ብቻ መሆናቸውን እንዲያስታውሱ እርሱ ዳግመኛ እንዲነሣ ይለምናል።

ምዕራፍ 9።

አባቴ ሆይ፣ በፍጹም ልቤ አመሰግንሃለሁ፤ ድንቅ ሥራዎችህን ሁሉ እናገራለሁ።

በአንተ ደስ ይለኛል፤ ሐሤትም አደርጋለሁ፤ ልዑል ሆይ፣ ስምህን በዝማሬ አመሰግናለሁ።

ጠላቶቼ ወደ ኋላ ሲመለሱ፣ በፊትህ ይሰናከላሉ፤ ይጠፋሉም። መብቴንና ክሴን አስጠብቀሃልና፤ ጻድቅ ዳኛ ሆነህ በዙፋን ተቀምጠሃል። አሕዛብን ገሥጸሃል፤ ክፉዎችን አጥፍተሃል፤ ስማቸውንም ከዘላለም እስከ ዘላለም ደምስሰሃል። ጠላት ለዘላለም ፍርስራሽ ሆኖ አልቋል፤ ከተሞቻቸውንም ነቅለሃል፤ መታሰቢያቸውም ራሱ ጠፍቷል።

አባታችን ግን ለዘላለም በዙፋኑ ተቀምጧል፤ ዙፋኑንም ለፍርድ አጽንቷል። ዓለምንም በጽድቅ ይዳኛል፤ ሕዝቦችንም በቅንነት ያስተዳድራል። አባታችን ለተጨቆኑ መጠጊያ፣ በመከራ ጊዜም ምሽግ ነው። ስምህን የሚያውቁ በአንተ ይታመናሉ፤ አባታችን ሆይ፣ የሚፈልጉህን ከቶ አልተውሃቸውምና።

በጽዮን ለሚኖረው ለአባታችን ዘምሩ! ሥራዎቹንም በሕዝቦች መካከል ዐውጁ! ደምን የሚበቀል እርሱ የተጨቆኑትን ያስባልና፤ ጩኸታቸውንም አይረሳም።

አባቴ ሆይ፣ ማረኝ! ከሚጠሉኝ እጅ የደረሰብኝን መከራዬን ተመልከት፤ ከሞት ደጆች ከፍ ከፍ የምታደርገኝ አንተ ሆይ፣ በጽዮን ሴት ልጅ ደጆች ምስጋናህን ሁሉ እንድናገር፣ በማዳንህም ደስ እንዲለኝ።

አሕዛብ በሠሩት ጕድጓድ ውስጥ ሰጥመዋል፤ እግሮቻቸውም በደበቁት መረብ ተይዘዋል። አባታችን ራሱን ገልጧል፤ ፍርድንም አድርጓል፤ ክፉው በገዛ እጆቹ ሥራ ተጠምዷል። ሂጋዮን። ^a

ክፉዎች ወደ መቃብር ይመለሳሉ፤ አባታችንን የሚረሱ አሕዛብ ሁሉ። ችግረኛው ለዘላለም አይረሳምና፤ የተጨቆኑትም ተስፋ ለዘላለም አይጠፋም።

አባታችን ሆይ፣ ተነሥ! ሰው አይበርታ፤ አሕዛብም በፊትህ ይፈረድባቸው። አባታችን ሆይ፣ በፍርሃት ምታቸው፤ አሕዛብም ሰው ብቻ መሆናቸውን ይወቁ።