ለአባታችን ዘምሩ
ለመዘመርና ለመንበርከክ የቀረበ ግብዣ በድንገት ወደ ማስጠንቀቂያ ይዞራል። አብ ስለ ሠራንና እኛም መንጋው ስለ ሆንን የዛሬው ድምፅ ወሳኝ ነው። አንድ ትውልድ ሁሉ የተዘጋጀለትን ዕረፍት እንዳጣበት እንደ መሪባ ልባችሁን አታደንድኑ።
95 1ኑ፤ ለአባታችን በደስታ እንዘምር፤ ለመዳናችን ዐለት በታላቅ ድምፅ እንጩኽ። 2በምስጋና ወደ ፊቱ እንቅረብ፤ በውዳሴ መዝሙር በደስታ እንጩኽለት። 3አባታችን ከአማልክት ሁሉ በላይ ታላቅ ንጉሥ ነውና። 4የምድር ጥልቆች በእጁ ናቸው፤ የተራሮችም ጫፎች የእርሱ ናቸው። 5ባሕር የእርሱ ነው፤ እርሱ ሠርቶታልና፤ ደረቅ መሬትንም እጆቹ አበጃጁ።
6ኑ፤ እንስገድ እንጐንበስም፤ በፈጣሪያችን በአባታችን ፊት እንንበርከክ። 7እርሱ አባታችን ነውና፤ እኛም የማሰማርያው ሕዝብ፣ በእጁ ሥር ያለን መንጋ ነን። ዛሬ ድምፁን ብትሰሙ፣ 8በመሪባ እንዳደረጋችሁ፣ በምድረ በዳ በማሳ በነበረው ቀን እንደ ሆነው፣ ልባችሁን አታደንድኑ፤ a a v8 መሪባና ማሳ፦ እስራኤል ውሃ በጠየቀበትና እግዚአብሔርን በፈተነበት በሲና ምድረ በዳ የሚገኙ ስፍራዎች ናቸው (ዘፀአት 17፥1-7)።
9በዚያ አባቶቻችሁ ፈተኑኝ፤ ሥራዬን አይተው ሳሉ ሞከሩኝ። 10ያን ትውልድ አርባ ዓመት አዘንሁበት፤ እንዲህም አልሁ፤ “ልባቸው የሚስት ሕዝብ ናቸው፤ መንገዴንም አላወቁም።” 11ስለዚህ በቍጣዬ፣ “ወደ ዕረፍቴ ከቶ አይገቡም” ብዬ ማልሁ። b b v11 የዕብራውያን መጽሐፍ ይህን ማስጠንቀቂያ አንሥቶ፣ አባታችን የሚሰጠው ዕረፍት ፍጹም በኢየሱስ እንደሚገኝ ያሳያል፤ ይህም ከትግል ዕረፍት ነው፤ በእምነት የሚገባበት እንጂ ከቶ በደነደነ ልብ አይደለም።
