Ji Bavê me re stranan bibêjin
Vexwendinek ji bo stranan gotin û çokan dan erdê, ku bi dijwarî dibe hişyariyek. Ji ber ku Bavê me em afirandin û em keriyê wî ne, dengê îro giring e: dilên xwe hişk nekin, wek li Merîbayê, li ku derê nifşekî temam rihetiya ku li hêviya wan bû winda kir.
Bavê me di ayetan de dipeyive 9–11
95 1Werin, em bi şahî ji Bavê me re stranan bibêjin; em bi dengekî bilind ji Zinarê rizgariya me re biqîrin. 2Em bi şikirdariyê werin ber wî; em bi stranên pesnê bi şahî ji wî re biqîrin. 3Çimkî Bavê me Padîşahekî mezin e, li ser hemû xwedayan. 4Kûrahiyên erdê di destê wî de ne, û lûtkeyên çiyayan jî yên wî ne. 5Derya ya wî ye, çimkî wî ew afirand, û destên wî bejahî çêkirin.
6Werin, em biperizin û xwe bitewînin; em li ber Bavê me, Afirînerê me, çokan bidin erdê. 7Çimkî ew Bavê me ye, û em gelê mêrga wî ne, keriyê bin destê wî ne. Îro, heke hûn dengê wî bibihîzin, 8dilên xwe hişk nekin, wek ku we li Merîbayê kir, wek wê rojê li Massayê, li çolê, a a v8 Merîba û Massa: cihên li çola Sînayê ku Îsraêlê li wir av xwest û Xwedê ceriband (Derketin 17:1–7).
9li wê derê bav û kalên we ez ceribandim; wan ez ezmûn kirim, herçend wan karê min dîtibû jî. 10Çil salan ez ji ber wî nifşî xemgîn bûm, û min got: “Ew gelekî ne ku dilên wan ji rê derdikevin, û wan riyên min nas nekirine.” 11Loma min bi hêrsa xwe sond xwar: “Ewê tu caran nekevin rihetiya min.” b b v11 Pirtûka Îbraniyan vê hişyariyê digire dest û nîşan dide ku rihetiya ku Bavê me pêşkêş dike bi temamî di Îsa de tê dîtin — rihetiyek ji têkoşîna bêrawest, ku mirov bi baweriyê dikevê û tu caran bi dilên hişk nakevê.
