یوحنا 17

17 ¹عیسی پس از گفتن این سخنان، به آسمان نگریست و گفت: «پدر، ساعت فرا رسیده است. پسر خود را جلال ده تا پسر نیز تو را جلال دهد، ^a a v1 یوحنا ۱۷ طولانی‌ترین دعای ثبت‌شدهٔ عیسی به درگاه پدر است — که در شب پیش از صلیب بر زبان آورده شد، و در آن دل خویش را نزد کسی می‌گشاید که او را پدر، پدرِ مقدّس و پدرِ عادل می‌خوانَد. ²چنانکه او را بر همهٔ آدمیان اقتدار بخشیدی تا به همهٔ کسانی که به او سپردی، حیاتِ جاودان عطا کند. ³و حیاتِ جاودان این است که تو را، تنها پدرِ حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستادی، بشناسند. ⁴من تو را بر روی زمین جلال دادم و کاری را که به من سپردی تا انجام دهم، به کمال رساندم. ⁵و اکنون تو ای پدر، مرا در پیشگاه خود جلال ده، با همان جلالی که پیش از پیدایش جهان نزد تو داشتم.

⁶نام تو را بر کسانی که از جهان به من سپردی، آشکار ساختم. آنان از آنِ تو بودند و تو ایشان را به من بخشیدی، و کلام تو را نگاه داشته‌اند. ⁷اکنون دریافته‌اند که هر آنچه به من بخشیده‌ای، از جانب توست، ⁸زیرا کلامی را که به من دادی به ایشان سپردم، و آنان پذیرفتند و به‌راستی دانستند که من از نزد تو آمده‌ام، و ایمان آوردند که تو مرا فرستادی. ⁹من برای ایشان دعا می‌کنم؛ نه برای جهان، بلکه برای کسانی که به من سپردی، زیرا از آنِ تو هستند. ¹⁰و هر آنچه از آنِ من است از آنِ توست، و آنچه از آنِ توست از آنِ من است، و من در ایشان جلال یافته‌ام. ¹¹من دیگر در جهان نیستم، اما آنان در جهان‌اند، و من نزد تو می‌آیم. ای پدرِ مقدّس، ایشان را به نام خود، همان نامی که به من دادی، نگاه دار تا یک باشند، چنانکه ما یک هستیم. ¹²تا با ایشان بودم، آنان را به نام تو که به من دادی نگاه داشتم. من از ایشان پاسداری کردم و هیچ‌یک از ایشان تباه نشد، جز پسرِ هلاکت، تا کتاب‌مقدّس به‌جای آورده شود. ^b b v12 «پسرِ هلاکت» لقبی است برای یهودای اسخریوطی، همان کسی که به عیسی خیانت کرد. ¹³و اکنون نزد تو می‌آیم، و این سخنان را در جهان می‌گویم تا شادی مرا به‌کمال در خود داشته باشند. ¹⁴من کلام تو را به ایشان داده‌ام، و جهان از آنان نفرت ورزید، زیرا از این جهان نیستند، همان‌گونه که من نیز از این جهان نیستم. ¹⁵از تو نمی‌خواهم که ایشان را از جهان ببری، بلکه که آنان را از آن شریر نگاه داری. ¹⁶آنان از این جهان نیستند، همان‌گونه که من نیز از این جهان نیستم. ¹⁷ایشان را به‌وسیلهٔ حقیقت مقدّس گردان؛ کلام تو حقیقت است. ¹⁸همان‌گونه که تو مرا به جهان فرستادی، من نیز ایشان را به جهان فرستادم. ¹⁹و به‌خاطر ایشان خود را مقدّس می‌سازم تا آنان نیز در حقیقت مقدّس گردند.

²⁰و تنها برای اینان دعا نمی‌کنم، بلکه برای کسانی نیز که به‌واسطهٔ کلام ایشان به من ایمان خواهند آورد، ²¹ای پدر، تا همه یک باشند، چنانکه تو در من هستی و من در تو، تا آنان نیز در ما باشند، و جهان ایمان آوَرَد که تو مرا فرستادی. ²²و جلالی را که به من بخشیدی، به ایشان بخشیده‌ام تا یک باشند، چنانکه ما یک هستیم. ²³من در ایشان و تو در من، تا به‌کمال یک گردند، تا جهان بداند که تو مرا فرستادی و ایشان را دوست داشتی، چنانکه مرا دوست داشتی. ²⁴ای پدر، می‌خواهم کسانی که به من سپردی، آنجا که من هستم با من باشند، تا جلال مرا ببینند، جلالی که به من بخشیدی، زیرا مرا پیش از آفرینش جهان دوست داشتی. ²⁵ای پدرِ عادل، جهان تو را نمی‌شناسد، اما من تو را می‌شناسم، و اینان دانسته‌اند که تو مرا فرستادی. ²⁶و نام تو را به ایشان شناسانیدم و باز خواهم شناسانید، تا آن محبتی که با آن مرا دوست داشتی در ایشان باشد و من نیز در ایشان باشم.»