مزامیر 104

104 ¹ای جان من، پدر ما را متبارک بخوان. ای پدر من، تو بی‌نهایت بزرگی؛ به شکوه و جلال آراسته‌ای.

²او خویشتن را همچون جامه‌ای در نور می‌پیچد؛ آسمان‌ها را چون سایبانی می‌گستراند. ³تیرهای غرفه‌های بالای خود را بر آب‌ها می‌نهد؛ ابرها را ارابهٔ خویش می‌سازد؛ بر بال‌های باد می‌خرامد. ⁴بادها را پیام‌آوران خود می‌سازد، و شعله‌های آتش را خادمان خویش. ^a a v4 کتاب عبرانیان این سطر را نقل می‌کند تا نشان دهد که پدر ما حتی باد و آتش را خادمان خود می‌سازد — حال آنکه پسر همچون فرمانروا سلطنت می‌کند، نه همچون خادم.

⁵زمین را بر پایه‌هایش استوار ساخت، چنان‌که هرگز جنبش نخواهد خورد. ⁶آن را چون جامه‌ای با ژرفای آب‌ها پوشاندی؛ آب‌ها بر فراز کوه‌ها ایستادند. ⁷از عتاب تو گریختند؛ از آواز رعد تو شتابان دور شدند. ⁸کوه‌ها برآمدند و دره‌ها فرو نشستند، به سوی جایی که برایشان مقرر داشتی. ⁹مرزی نهادی که از آن نتوانند گذشت، تا دیگر هرگز زمین را نپوشانند.

¹⁰چشمه‌ها را در دره‌ها روان می‌سازی؛ که در میان تپه‌ها جاری می‌شوند. ¹¹به هر جانور صحرا آب می‌دهند؛ و گورخران عطش خود را فرو می‌نشانند. ¹²در کنار آنها پرندگان آسمان آشیانه می‌سازند؛ و در میان شاخه‌ها نغمه‌سرایی می‌کنند. ¹³کوه‌ها را از غرفه‌های بالای خود سیراب می‌کند؛ زمین از ثمرهٔ کارهای تو سیر می‌شود. ¹⁴علف را برای چارپایان می‌رویاند، و گیاهان را برای کشت آدمیان، تا خوراک از زمین برآورد، ¹⁵و شراب را تا دل انسان را شادمان سازد، و روغن را تا چهره‌اش را درخشان کند، و نان را تا دل آدمی را نیرو بخشد. ¹⁶درختان پدر ما به‌فراوانی سیراب می‌شوند، سروهای آزاد لبنان که او غرس کرد. ¹⁷پرندگان در آنها آشیانه‌های خود را می‌سازند؛ لک‌لک را در درختان صنوبر خانه‌ای است. ¹⁸کوه‌های بلند از آنِ بزهای کوهی است؛ و صخره‌ها پناهگاه گورکن‌های صخره‌ای.

¹⁹ماه را برای نشان دادن فصل‌ها ساخت؛ و آفتاب هنگام غروب خود را می‌داند. ²⁰تاریکی را پدید می‌آوری و شب می‌شود، آنگاه که همهٔ جانوران جنگل به جنبش درمی‌آیند. ²¹شیران جوان برای شکار خود می‌غرند، و خوراک خویش را از پدر ما می‌جویند. ²²چون آفتاب برمی‌آید، پنهان می‌شوند و در بیشه‌های خود می‌آرمند. ²³آدمی به کار خود بیرون می‌رود و تا شامگاه به مشقت خویش مشغول می‌شود.

²⁴ای پدر ما، چه بی‌شمارند کارهای تو! همه را به حکمت ساختی؛ زمین از آفریدگان تو پر است. ²⁵اینک دریا، بزرگ و پهناور، که از جانوران بی‌شمار آکنده است، از موجودات زنده، چه خرد و چه بزرگ. ²⁶در آنجا کشتی‌ها آمد و شد می‌کنند، و لِویاتان که آن را ساختی تا در آن بازی کند. ^b b v26 لِویاتان: هیولای مهیب دریایی در سنت کهن عبری، که در اینجا همچون آفریدهٔ خود خدا تصویر شده که در اقیانوس بازی می‌کند.

²⁷این همه چشم دارند به سوی تو، تا خوراکشان را به‌هنگام عطا فرمایی. ²⁸چون می‌بخشی به آنها، برمی‌چینند آن را؛ چون دست خود را می‌گشایی، از نعمت‌ها سیر می‌شوند. ²⁹چون روی خود را پنهان می‌کنی، هراسان می‌شوند؛ چون نَفَسشان را باز می‌ستانی، می‌میرند و به خاک خود بازمی‌گردند. ³⁰چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند، و تازه می‌گردانی روی زمین را.

³¹جلال پدر ما تا ابد پایدار باد؛ پدر ما در کارهای خود شادمان باد، ³²بر زمین می‌نگرد و آن می‌لرزد؛ کوه‌ها را لمس می‌کند و دود برمی‌آورند.

³³تا زنده‌ام پدر ما را خواهم سرایید؛ تا نَفَس می‌کشم، پدر ما را ستایش خواهم خواند. ³⁴تفکر من پسندیده باد نزد او، زیرا من در پدر ما شادمانم. ³⁵باشد که گناهکاران از زمین نابود شوند، و شریران دیگر نباشند. ای جان من، پدر ما را متبارک بخوان. هَلِلویاه!