مزامیر 105

105 ¹پدر ما را سپاس گویید؛ نام او را بخوانید؛ کارهای او را در میان قوم‌ها معروف سازید. ²او را بسرایید، او را با سرود بستایید؛ از همهٔ کارهای شگفت‌انگیزش سخن گویید. ³به نام قدوس او فخر کنید؛ دل‌های جویندگان پدر ما شادمان باد. ⁴پدر ما و قوّت او را بجویید؛ روی او را پیوسته بطلبید.

⁵کارهای شگفتی را که کرده است به یاد آورید، معجزات او و داوری‌هایی را که صادر کرده است، ⁶ای فرزندان ابراهیم، بندهٔ او، ای پسران یعقوب، برگزیدگان او. ⁷او پدر ماست؛ داوری‌های او سراسر زمین را پُر می‌سازد.

⁸او عهد خود را تا ابد به یاد می‌آورد، کلامی را که برای هزار نسل مقرر فرمود، ⁹عهدی را که با ابراهیم بست، و سوگندی را که برای اسحاق یاد کرد، ¹⁰که آن را به‌عنوان فریضه‌ای برای یعقوب استوار ساخت، و برای اسرائیل عهدی جاودانی،

¹¹و فرمود: «سرزمین کنعان را به تو خواهم داد، همچون میراث تو.»

¹²هنگامی که شمارشان اندک بود، تنها مشتی، و در آن سرزمین غریب، ¹³و از قومی به قومی سرگردان بودند، از پادشاهی‌ای به قومی دیگر، ¹⁴او نگذاشت کسی ستم کند بر ایشان؛ و به‌خاطر ایشان پادشاهان را توبیخ کرد:

¹⁵«مسح‌شدگان مرا لمس مکنید؛ و به انبیای من زیانی مرسانید.»

¹⁶او قحطی را بر آن سرزمین فرا خواند و تمام نان ایشان را قطع کرد. ¹⁷او مردی را پیشاپیش ایشان فرستاده بود—یوسف را، که همچون برده فروخته شد. ¹⁸پاهایش را با زنجیرها مجروح کردند؛ و گردنش در آهن نهاده شد، ¹⁹تا زمانی که کلام او به وقوع پیوست، تا آنکه کلام پدر ما راستیِ او را ثابت کرد. ²⁰پادشاه فرستاد و آزاد کرد او را؛ فرمانروای قوم‌ها او را رها ساخت. ²¹پادشاه یوسف را سرور خانهٔ خود ساخت، و فرمانروای بر تمام دارایی‌اش، ²²تا یوسف بتواند امیران پادشاه را به دلخواه خود تعلیم دهد و به ریش‌سفیدانش حکمت بیاموزد.

²³آنگاه اسرائیل به مصر آمد؛ یعقوب همچون غریبه‌ای در سرزمین حام زیست. ^a a v23 «سرزمین حام» نامی شاعرانه و باستانی برای مصر است (در آیهٔ ۲۷ نیز به کار رفته است). ²⁴و پدر ما قوم خود را بسیار بارور ساخت، و ایشان را از دشمنانشان نیرومندتر گردانید. ²⁵او دل‌های ایشان را برگردانید تا از قوم او نفرت کنند، و بر ضد بندگانش نیرنگ بورزند.

²⁶او موسی، بندهٔ خود را فرستاد، و هارون را که برگزیده بود. ²⁷ایشان آیات او را در میان ایشان به ظهور آوردند، و کارهای شگفتش را در سرزمین حام. ²⁸او تاریکی فرستاد و آن سرزمین را تاریک ساخت، و موسی و هارون بر کلام او سرکشی نکردند. ²⁹او آب‌هایشان را به خون بدل کرد و ماهیانشان را کشت. ³⁰سرزمینشان از قورباغه‌ها پُر شد، حتی در خوابگاه‌های پادشاهانشان. ³¹او سخن گفت، و انبوه مگسان آمدند، و پشه‌ها در سرتاسر مرزهایشان. ³²او به‌جای باران، تگرگ به ایشان داد، و آتش شعله‌ور را در سرتاسر سرزمینشان. ³³او تاک‌ها و درختان انجیرشان را زد و درختان دیارشان را در هم شکست. ³⁴او سخن گفت، و ملخ‌ها آمدند، و ملخ‌های جوان بی‌شمار، ³⁵و ایشان هر گیاه را در سرزمینشان بلعیدند و تمام محصول کشتزارهایشان را خوردند. ³⁶آنگاه او همهٔ نخست‌زادگان را در سرزمینشان زد، نوبر تمام قوّتشان را.

³⁷آنگاه اسرائیل را با سیم و زر بیرون آورد، و در میان قبایلش کسی نلغزید. ³⁸مصر از رفتن ایشان شادمان شد، زیرا که ترس ایشان بر مصر فرو افتاده بود. ³⁹او ابری برای پوشش گسترانید، و آتشی تا شب را روشنایی بخشد. ⁴⁰ایشان درخواست کردند، و او بلدرچین آورد، و ایشان را با نان آسمان سیر گردانید. ⁴¹او صخره را گشود، و آب فوران کرد؛ همچون رودی در بیابان جاری شد.

⁴²زیرا او وعدهٔ قدوس خود را به یاد آورد، به ابراهیم، بندهٔ خویش. ⁴³پس قوم خود را با شادی بیرون آورد، برگزیدگانش را با سرود. ⁴⁴او سرزمین‌های قوم‌ها را به ایشان بخشید، و آنچه را که دیگر مردمان برایش زحمت کشیده بودند به تصرف درآوردند، ⁴⁵تا فرایض او را نگاه دارند و شریعت او را رعایت کنند. هَلِلویاه!