مزامیر 106

106 ¹هَلِلویاه! پدر ما را سپاس گویید، زیرا که او نیکوست؛ محبتِ عهدیِ او تا ابد باقی است.

²کیست که بتواند کارهای نیرومندِ پدر ما را بازگو کند، یا همهٔ ستایش او را اعلام نماید؟ ³خوشا به حال آنان که عدالت را نگاه می‌دارند، و همواره آنچه را که درست است به جا می‌آورند.

⁴ای پدر ما، مرا به یاد آور، با آن لطفی که به قوم خود نشان می‌دهی؛ با نجاتِ خود به سوی من بیا، ⁵تا کامیابیِ برگزیدگانت را ببینم، در شادیِ قومت شادمان گردم، و با میراثت وجد و سرور کنم.

⁶ما گناه کرده‌ایم، چنانکه نیاکان ما کردند؛ نادرستی ورزیده‌ایم، و شرارت به جا آورده‌ایم. ⁷چون نیاکان ما در مصر بودند، به عجایبِ تو نیندیشیدند؛ فراوانیِ محبتِ عهدیِ تو را به یاد نیاوردند، بلکه در کنار دریا عصیان ورزیدند، نزد دریای سرخ. ^a a v7 عبری: یَم‌سوف، «دریای نِی‌ها». ⁸با این حال، او آنان را به‌خاطر نام خود نجات داد، تا قدرتِ نیرومند خود را آشکار سازد. ⁹دریای سرخ را عتاب کرد و خشک شد؛ آنان را از میان ژرفناها همچون بیابانی عبور داد. ¹⁰آنان را از دستِ آن که از ایشان نفرت داشت نجات داد، و از دستِ دشمن رهایی بخشید. ¹¹آبها دشمنانشان را پوشانید؛ حتی یکی از ایشان باقی نماند. ¹²آنگاه به سخنان او ایمان آوردند؛ و ستایش او را سراییدند.

¹³اما به‌زودی کارهای او را فراموش کردند؛ و منتظرِ مشورتِ او نماندند. ¹⁴در بیابان به آز و طمع تن دادند، و در آن سرزمینِ ویران، پدر ما را آزمودند. ¹⁵پس آنچه را خواستند به ایشان داد، اما بیماریِ کاهنده‌ای در میانشان فرستاد. ¹⁶در اردوگاه بر موسی حسد بردند، و بر هارون، آن مقدّسِ پدر ما. ¹⁷زمین دهان گشود و داتان را فرو بلعید، و جماعتِ اَبیرام را پوشانید. ¹⁸آتشی بر جماعتشان شعله‌ور شد؛ شعله‌ای شریران را سوزانید.

¹⁹در حوریب گوساله‌ای ساختند و در برابر بُتی ریخته‌شده از فلز سجده کردند. ²⁰جلالِ خود را معاوضه کردند با تمثالِ گاوی که علف می‌خورد. ²¹پدر ما را فراموش کردند، نجات‌دهندهٔ خود را، آن که در مصر کارهای بزرگ کرده بود، ²²عجایب در سرزمینِ حام، و کارهای مَهیب در کنار دریای سرخ. ^b b v22 سرزمینِ حام نامی شاعرانه و کهن برای مصر است. ²³پس گفت که ایشان را نابود خواهد کرد — اگر موسی، برگزیدهٔ او، در آن رخنه نمی‌ایستاد، در برابرش، تا خشمِ او را از نابود ساختنشان برگرداند.

²⁴آنگاه آن سرزمینِ دلپذیر را خوار شمردند؛ و به وعدهٔ او ایمان نیاوردند. ²⁵در خیمه‌های خود لب به شکایت گشودند و به آوازِ پدر ما گوش نسپردند. ²⁶پس دست خود را برافراشت و سوگند خورد که ایشان را در بیابان به زمین اندازد، ²⁷و نسلِ ایشان را در میان قومها بیفکنَد و آنان را در سرزمینها پراکنده سازد.

²⁸خود را به بَعلِ فَغور بستند و قربانی‌هایی را که به خدایانِ بی‌جان تقدیم شده بود خوردند. ²⁹با کردارهای خود او را به خشم آوردند، و بلایی در میانشان شیوع یافت. ³⁰اما فینِحاس برخاست و میانجیگری کرد، و بلا متوقف شد. ³¹و این برای او عدالت شمرده شد، برای همهٔ نسلها تا ابد. ³²نزد آبهای مِریبَه او را به خشم آوردند، و به‌سببِ ایشان بر موسی بد گذشت، ³³زیرا روحِ او را تلخ کردند، و او سخنی نسنجیده بر زبان راند.

³⁴آن قومها را نابود نکردند، چنانکه پدر ما به ایشان فرمان داده بود، ³⁵بلکه با قومها درآمیختند و راه‌ورسمِ ایشان را آموختند. ³⁶بتهای ایشان را پرستیدند، که برایشان دامی گشت. ³⁷پسرانِ خود را قربانی کردند و دخترانِ خود را برای دیوها. ³⁸خونِ بی‌گناه ریختند، خونِ پسران و دخترانِ خود را، که آنان را به بتهای کنعان قربانی کردند، و آن سرزمین به خون آلوده شد. ³⁹با کردارهای خود نجس شدند و با اعمالِ خود به زناکاری پرداختند.

⁴⁰پس خشمِ پدر ما بر قومش افروخته شد، و از میراثِ خود بیزار گشت. ⁴¹ایشان را به دستِ قومها سپرد، و آنان که از ایشان نفرت داشتند بر ایشان حکم راندند. ⁴²دشمنانشان ستم روا داشتند بر ایشان، و ایشان زیرِ دستِ آنان به انقیاد درآمدند. ⁴³بارها ایشان را رهایی بخشید، اما آنان در همهٔ تدبیرهای خود بر عصیان مصمّم بودند، و در گناهِ خود فرو رفتند. ⁴⁴با این حال، چون فریادشان را شنید، به تنگیِ ایشان نظر افکند. ⁴⁵به‌خاطر ایشان عهدِ خود را به یاد آورد، و بر حسبِ فراوانیِ محبتِ وفادارانهٔ خود شفقت نمود. ⁴⁶دلِ همهٔ اسیرکنندگانِ ایشان را برانگیخت تا بر ایشان رحم آورند.

⁴⁷ای پدر ما، ما را نجات ده و از میان قومها گِردمان آور، تا نامِ مقدّسِ تو را سپاس گوییم و در ستایشِ تو وجد و سرور کنیم.

⁴⁸متبارک باد پدرِ اسرائیل، از ازل تا ابد! و همهٔ قوم بگویند: «آمین!» هَلِلویاه!