مزامیر 107

107 ¹پدر ما را سپاس گویید، زیرا نیکوست؛ محبتِ پایدارش تا ابد باقی است.

²فدیه‌شدگانِ پدر ما چنین بگویند — آنان که او از دستِ دشمن رهایی‌شان بخشید، ³و از سرزمین‌ها گِردشان آورد، از مشرق و مغرب، از شمال و از دریا.

⁴برخی در بیابان سرگردان شدند، در ویرانه‌های خشک، و راهی به شهری که در آن ساکن شوند نیافتند. ⁵گرسنه و تشنه، جانشان بی‌رمق گشت. ⁶آنگاه در تنگیِ خود نزد پدر ما فریاد برآوردند، و او از پریشانی‌شان رهانیدشان. ⁷او آنان را به راهی راست هدایت کرد، تا به شهری برسند که در آن ساکن شوند. ⁸پدر ما را به‌سببِ محبتِ پایدارش سپاس گویند، و به‌خاطرِ کارهای شگفتش برای فرزندانِ آدمیان. ⁹زیرا جانِ مشتاق را سیراب می‌کند و جانِ گرسنه را از نیکویی‌ها پُر می‌سازد.

¹⁰برخی در تاریکی و سایهٔ مرگ نشستند، اسیرانِ رنج و زنجیرهای آهنین، ¹¹زیرا بر کلامِ پدر ما عصیان ورزیده و مشورتِ حضرتِ اعلیٰ را خوار شمرده بودند. ¹²پس دلهایشان را با کارِ سخت فروتن ساخت؛ آنان لغزیدند و کسی به یاری‌شان نبود. ¹³آنگاه در تنگیِ خود نزد پدر ما فریاد برآوردند، و او از پریشانی‌شان نجاتشان داد. ¹⁴او آنان را از تاریکی و سایهٔ مرگ بیرون آورد، و زنجیرهایشان را از هم گسست. ¹⁵پدر ما را به‌سببِ محبتِ پایدارش سپاس گویند، و به‌خاطرِ کارهای شگفتش برای فرزندانِ آدمیان. ¹⁶زیرا او درهای برنجین را در هم می‌شکند و پشت‌بندهای آهنین را می‌بُرد.

¹⁷برخی به‌سببِ راه‌های عصیان‌گرشان نادان شدند، و به‌خاطرِ گناهانشان رنج کشیدند. ¹⁸از هر خوراکی بیزار شدند و به دروازه‌های مرگ نزدیک گشتند. ¹⁹آنگاه در تنگیِ خود نزد پدر ما فریاد برآوردند، و او از پریشانی‌شان نجاتشان داد. ²⁰او کلامِ خود را فرستاد و شفایشان داد، و از هلاکت رهانیدشان. ²¹پدر ما را به‌سببِ محبتِ پایدارش سپاس گویند، و به‌خاطرِ کارهای شگفتش برای فرزندانِ آدمیان. ²²و قربانی‌های شکرگزاری تقدیم کنند، و کارهای او را با سرودهای شادی بازگو کنند.

²³برخی با کشتی‌ها به دریا رفتند، و بر آب‌های سترگ به تجارت پرداختند. ²⁴آنان کارهای پدر ما را دیدند، اعمالِ شگفتش را در ژرفا. ²⁵زیرا او سخن گفت و بادی توفنده برانگیخت که موج‌ها را برافراشت. ²⁶به آسمان‌ها برشدند و به ژرفا فرو رفتند؛ در آن مهلکه دلشان آب شد. ²⁷همچون مستان تلوتلو خوردند و افتان و خیزان شدند، و همهٔ مهارتشان بر باد رفت. ²⁸آنگاه در تنگیِ خود نزد پدر ما فریاد برآوردند، و او از پریشانی‌شان بیرونشان آورد. ²⁹توفان را به زمزمه‌ای آرام ساخت، و موج‌های دریا خاموش شدند. ³⁰آنگاه شادمان شدند زیرا آب‌ها آرام گرفت، و او آنان را به بندرِ دلخواهشان راهنمایی کرد. ³¹پدر ما را به‌سببِ محبتِ پایدارش سپاس گویند، و به‌خاطرِ کارهای شگفتش برای فرزندانِ آدمیان. ³²او را در جماعتِ قوم برافرازند، و در محفلِ مشایخ بستایندش.

³³او رودها را به بیابان بدل می‌کند، و چشمه‌های آب را به زمینِ تشنه، ³⁴زمینِ حاصلخیز را به نمکزارِ بایر، به‌سببِ شرارتِ ساکنانش. ³⁵او بیابان را به برکه‌های آب بدل می‌کند، و زمینِ خشک را به چشمه‌های آب. ³⁶در آنجا گرسنگان را ساکن می‌سازد، و آنان شهری برای سکونت بنا می‌کنند. ³⁷کشتزارها می‌کارند و تاکستان‌ها می‌نشانند، که محصولی پربار می‌دهد. ³⁸او برکتشان می‌دهد و بسیار افزون می‌شوند، و نمی‌گذارد که رمه‌هایشان کاسته شود.

³⁹و چون از ستم و بلا و اندوه کاسته و خوار می‌گردند، ⁴⁰او خواری بر بزرگان فرو می‌ریزد و در بیابانی بی‌راه سرگردانشان می‌سازد؛ ⁴¹اما نیازمندان را از رنج برمی‌کشد و خاندانهایشان را چون گله‌ها می‌گرداند. ⁴²راستان این را می‌بینند و شادمان می‌شوند، و هر شرارتی دهان خود می‌بندد.

⁴³هر که حکیم است، به این چیزها توجه کند و در محبتِ پایدارِ پدر ما تأمل نماید.