مزامیر 108

108 ¹دلم استوار است، ای پدرِ من؛ با تمامِ وجودِ خود خواهم سرایید و خواهم نواخت. ²بیدار شوید، ای بربط و عود! من سپیده‌دم را بیدار خواهم کرد. ³تو را در میانِ قوم‌ها خواهم ستود، ای پدرِ من؛ و در میانِ ملت‌ها برایت خواهم نواخت. ⁴زیرا محبتِ عهدِ تو عظیم است، فراتر از آسمان‌ها، و وفاداریِ تو تا افلاک می‌رسد.

⁵ای پدرِ من، بر فرازِ آسمان‌ها متعال باش، و جلالت بر تمامیِ زمین باد. ⁶ما را به دستِ راستِ خود نجات ده و مرا اجابت فرما، تا آنان که دوستشان می‌داری، رهایی یابند.

⁷پدر ما در قدوسیتِ خود سخن گفته است: «با پیروزی شکیم را تقسیم خواهم کرد و درّهٔ سوکوت را پیمایش خواهم نمود.» ⁸جِلعاد از آنِ من است، منسی از آنِ من است؛ افرایم کلاهخودِ من است، و یهودا عصای سلطنتِ من.

⁹موآب طشتِ شستشوی من است؛ بر اَدوم نعلینِ خود را می‌افکنم؛ بر فلسطین بانگِ پیروزی برمی‌آورم.

¹⁰کیست که مرا به شهرِ حصاردار برساند؟ کیست که مرا به اَدوم رهبری کند؟ ¹¹آیا تو نیستی، ای پدر ما، که ما را زمانی ترک کردی، و دیگر با لشکرهای ما بیرون نمی‌روی؟ ¹²ما را در برابرِ دشمن یاری ده، زیرا رهاییِ انسانی بی‌ارزش است. ¹³با پدر ما پیروزی به دست خواهیم آورد، و او دشمنانِ ما را پایمال خواهد کرد.