مزامیر 109

109 ¹ای پدرِ ستایش من، خاموش مباش، ²زیرا دهان‌های شریر و فریبکار بر من گشوده شده‌اند؛ با زبان‌های دروغگو بر ضدِ من سخن می‌گویند. ³با سخنانِ کینه مرا احاطه کرده‌اند، و بی‌سبب بر من حمله می‌آورند. ⁴در برابرِ محبتِ من مرا متهم می‌کنند، اما من خود را به دعا می‌سپارم. ⁵بدی را به‌عوضِ نیکی به من پاداش می‌دهند، و کینه را به‌عوضِ محبتم.

⁶مردی شریر بگمار؛ بر ضدِ او مدعی‌ای به دستِ راستش بایستد. ⁷چون داوری شود، مجرم بیرون آید؛ و دعایش گناه محسوب گردد. ⁸روزهایش اندک باد؛ و منصبش را دیگری بگیرد. ^a a v8 پطرس این آیه را دربارهٔ یهودای اسخریوطی به کار برد، آن‌گاه که رسولان مَتّیاس را به جای او برگزیدند — اعمال ۱:۲۰. ⁹فرزندانش یتیم گردند، و همسرش بیوه شود. ¹⁰فرزندانش آواره و گدا گردند، و از خانه‌های ویرانشان رانده شوند. ¹¹طلبکار هرآنچه دارد به چنگ آورد؛ و بیگانگان حاصلِ دسترنجش را غارت کنند. ¹²کسی نباشد که بر او مهربانی کند، و کسی نباشد که بر فرزندان یتیمش رحم آورد. ¹³نسلش منقطع گردد؛ و نامشان در نسلِ آینده محو شود. ¹⁴تقصیرِ پدرانش در حضورِ پدر ما به یاد آورده شود، و گناهِ مادرش محو نگردد. ¹⁵گناهانشان پیوسته در حضورِ پدر ما باشد، تا یادِ ایشان را از زمین محو کند.

¹⁶زیرا به یاد نیاورد که مهربانی کند، بلکه فقیر و نیازمند و دل‌شکسته را تعقیب کرد، تا آنان را به کام مرگ بفرستد. ¹⁷او لعنت را دوست داشت؛ پس بر خودش بازگردد. او در برکت رغبتی نداشت؛ پس از او دور بماند. ¹⁸او لعنت را همچون جامه بر تن کرد؛ پس مانندِ آب به بدنش نفوذ کند، و همچون روغن در استخوان‌هایش. ¹⁹همچون جامه‌ای باد که خود را در آن می‌پیچد، و همچون کمربندی که پیوسته بر میان می‌بندد. ²⁰این باد پاداشِ مدعیانِ من از جانبِ پدر ما، و پاداشِ آنان که بر ضدِ جانم بد می‌گویند.

²¹اما تو، ای پدرِ متعال، به‌خاطرِ نامِ خود با من به مهربانی رفتار کن؛ چون محبتِ عهدِ تو نیکوست، مرا رهایی بخش. ²²زیرا من فقیر و نیازمندم، و دلم در درونم مجروح است. ²³همچون سایه‌ای رو به زوالم به‌هنگامِ شام؛ و همچون ملخی تکانده می‌شوم. ²⁴زانوانم از روزه سست شده‌اند؛ و بدنم نزار و لاغر گشته است. ²⁵نزدِ مدعیانم مایهٔ تمسخر شده‌ام؛ چون مرا می‌بینند، سر می‌جنبانند.

²⁶مرا یاری کن، ای پدرِ من؛ بر پایهٔ محبتِ عهدِ خود نجاتم ده، ²⁷بگذار بدانند که این دستِ توست، و تو، ای پدرِ من، این را کرده‌ای. ²⁸بگذار لعنت کنند، اما تو برکت خواهی داد. چون برخیزند، شرمسار خواهند شد، اما بندهٔ تو شادمان خواهد گشت. ²⁹مدعیانم به رسوایی ملبس گردند؛ و شرمِ خود را همچون ردایی بر خود بپیچند.

³⁰با دهانِ خود پدر ما را بسیار سپاس خواهم گفت؛ و در میانِ انبوهِ مردم او را خواهم ستود. ³¹زیرا او به دستِ راستِ نیازمند می‌ایستد، تا او را از آنان که جانش را محکوم می‌کنند، برهاند.