مزامیر 115

115 ¹نه ما را، ای پدر ما، نه ما را، بلکه نام خود را جلال ببخش، به‌خاطر محبت عهدی و امانت خویش.

²چرا قوم‌ها بگویند: «حال خدای ایشان کجاست؟» ³پدر ما در آسمان‌هاست؛ او هر آنچه بخواهد به‌جا می‌آورد. ⁴بت‌های ایشان از نقره و طلاست، ساختهٔ دست‌های انسان. ⁵دهان دارند، اما سخن نمی‌گویند؛ چشم دارند، اما نمی‌بینند؛ ⁶گوش دارند، اما نمی‌شنوند؛ بینی دارند، اما نمی‌بویند؛ ⁷دست دارند، اما لمس نمی‌کنند؛ پا دارند، اما راه نمی‌روند؛ و هیچ صدایی از گلویشان برنمی‌آید. ⁸سازندگانشان مانند آنها می‌گردند، و نیز هر که بر آنها توکل کند.

⁹ای اسرائیل، بر پدر ما توکل کن! او مددکار و سپر ایشان است. ¹⁰ای خاندان هارون، بر پدر ما توکل کنید! او مددکار و سپر ایشان است. ¹¹ای شما که از پدر ما می‌ترسید، بر او توکل کنید! او مددکار و سپر ایشان است.

¹²پدر ما ما را به یاد آورده است؛ او برکت خواهد داد ما را. خاندان اسرائیل را برکت خواهد داد؛ خاندان هارون را برکت خواهد داد؛ ¹³آنان را که از پدر ما می‌ترسند برکت خواهد داد، چه خُرد و چه بزرگ.

¹⁴پدر ما شما را روزافزون بگرداند، شما و فرزندانتان را. ¹⁵از سوی پدر ما، آفرینندهٔ آسمان و زمین، برکت یابید.

¹⁶آسمان‌ها آسمان‌های پدر ما هستند، اما زمین را به بنی‌آدم بخشیده است. ¹⁷مردگان پدر ما را نمی‌ستایند، و نه هیچ‌یک از آنان که به خاموشی فرو می‌روند. ¹⁸اما ما پدر ما را از اکنون و تا ابدالآباد متبارک خواهیم خواند. هَلِلویاه!